Het verhaal van mama Iris!

'Hoog in de wolken wil ik wezen, hoog in de wolken wil ik zijn...' Terwijl ik in de pretoogjes van mijn eigen roze wolk kijk en dit liedje zing dwalen mijn gedachten af naar mijn werk...

 

Ik ben bang dat het best wel heel moeilijk zal zijn zometeen. Over een kleine 3 maanden moet ik dat uniform weer in. Naast het feit dat ik nog een kleuter of twee aan gewicht meedraag, moet ik er nu nog niet aan denken om zometeen de deur uit te gaan en die kleine achter te laten. Gelukkig werkt haar vader vanuit huis en kan ze dus thuis bij papa blijven. Ik heb besloten part-time terug te keren, 75% welteverstaan. En omdat ik alleen relatief korte vluchten doe, slaap ik de meeste avonden thuis.

Vliegen doe ik nu al zo'n 10 jaar. Ik begon mijn carrière in Spanje en woonde in Sitges, een dorp net buiten Barcelona. 2 Jaar later verhuisde ik naar Athene, waar ik 5 jaar woonde en werkte voordat ik uiteindelijk in Engeland terecht kwam.

 

 

Op een koude herfstavond nu bijna 2 jaar geleden zat ik op de bank flink naar links te swipen (meestal collega's) tot ik stuitte op het profiel van Eds. Vooruit, naar rechts. Een typische Brit, zo bleek, die naar zo'n school was geweest waar je het idee hebt dat je ieder moment een zwerkbalteam om de oren kan vliegen. Een leuke succesvolle vent die een vrouw met carrière aankon. We hadden het al snel over kinderen. Helemaal omdat ik op een punt aankwam waar ik een keuze moest maken. Óf ik ging mijn 'command course' (promotie naar captain) eerst doen of we zouden eerst proberen een kindje te krijgen. Het kon ook beide en dan zouden we wel zien wat eerst kwam, maar dat voelde niet goed. Ik vond dat ik het niet kon maken tegenover mijn werkgever. Tijdens onze vakantie namen wij een besluit; we zouden eerst voor kinderen gaan. Ik zou stoppen met de pil en dan zou het volgens Google ongeveer een jaar duren. Negen dagen later was is zwanger...!

Mijn werkgever reageerde, net als Eds gelukkig, erg positief. Aangezien je niet mag vliegen als een zwangere piloot in Engeland en ze geen kantoorwerk voor me hadden, had ik direct verlof. Negen maanden lang niets doen was wel even wennen. Maar ik had een hele goede zwangerschap en de tijd vloog voorbij. Heel veel mensen vroegen me of ik me niet verveelde, maar na 10 jaar lang in de lucht te hangen was het wel lekker, dat even 'niets' doen. Ik kocht me suf aan baby 'must have' en las me een ongeluk!

Kiki lag in een stuit en had de navelstreng om haar nek. 'Mochten je vliezen breken, ga dan op je kop staan en bel een ambulance', was het advies. We hadden een afspraak in het ziekenhuis met 36 weken en besloten dat we het risico niet wilde nemen, aangezien we vijftig minuten van het ziekenhuis wonen. De arts was het hier, na enig aandringen van onze kant, mee eens en we besloten te gaan voor een keizersnede met bijna 38 weken.

Ik dacht altijd dat het hier in Engeland vast goed geregeld moest zijn. Niets bleek minder waar. We moesten ons om elf uur 's ochtends melden, ik moest nuchter zijn en was om zes uur die morgen gestopt met eten en drinken. Mijn moeder wezen ze gelijk de deur. Toch apart, ik had die dag ervoor gevraagd of het okt was dat ze meekwam. Het antwoord was toen ja. Om 12 uur zou het onze beurt zijn. 

Eds was zo zenuwachtig dat hij een kalmerend pilletje had genomen. Dat vertelde hij me later pas. Ik vond hem al zo verdacht relaxed... Uiteindelijk werden we om vier uur naar het theater gebracht. Een half uur en zes mislukte ruggenprikken later was ze er dan eindelijk! Plop, op mijn borst. Ik was net haar mooie handje aan het bewonderen toen ik zag dat het haar voet was. Mevrouw had de hele tijd in Spagaat in mijn baarmoeder gezeten. We werden naar de uitslaapkamer gebracht en weer een half uur later kwamen we de zaal op. Zes vrouwen met baby's op zo'n twintig vierkante meter. Kiki werd in een plastic bakje naast me geplaatst. Dat was het dan, succes ermee!

Onze prachtige Kiki 



Ik kon geen kant op en voelde mijn benen nog niet en Eds, zijn moeder en mijn ouders moesten naar huis. Volgens de zuster hadden ze 'mazzel' gehad dat ze ons nog gezien hadden want het bezoekuur was over. Een uur of zes later vonden ze het tijd dat ik op ging staan. Zoals verwacht stortte ik vrijwel direct in op het bed, ik had niks gegeten, was doodop en flauw. Ik lag de hele nacht wakker, het was veel te druk. Ik kon mijn baby niet zelf verzorgen en voelde me in de steek gelaten door de zusters en het systeem. De volgende ochtend wilde ik weg, maar ook blijven. Ik vond het doodeng. Mijn moeder overtuigde me naar huis te gaan. Mijn vader en zij waren al twee dagen bij ons aan het logeren. Mijn zus en haar vriend zouden de volgende dag komen.

Toen we eenmaal thuis waren wilde ik direct uit gewoonte een schema hebben. We moesten een ritme, we moesten zus, we moesten zo. Het schijnt dat meerdere piloten dat hebben. Je krijgt overal een handleiding bij, maar niet bij een baby. Pas toen ik van mijn moeder het advies kreeg het los te laten viel alles op zijn plek. Kiki werd rustig, en wij ook. Gelukkig bleef zij na kerst nog twee weken om ons te helpen. Dat had ze besloten toen ze erachter kwam dat ze hier in Engeland geen kraamhulp hebben.

Wij waren daar maar al te blij mee. We hadden cursussen gedaan, boeken gelezen... En toch kon niemand iets niets ons voorbereiden op die eerste dagen. Een pas geboren baby en zes volwassenen in een huis, met de feestdagen. Bijzondere, doodvermoeiende, prachtige, gelukkige dagen.

 

Inmiddels is ze al weer drie maanden oud. Het is een ontzettend zoet en blij klein meisje. Ik dacht altijd dat mijn baan zwaar was maar daar trek ik de deur achter me dicht en is het klaar. Moeder ben je altijd, dag en nacht. Het is o zo leuk, maar ook enorm intensief. Dat uniform hangt de komende drie maanden nog even lekker in de kast, ik heb nog wat tijd om al die kilo's kwijt te raken. En deze kleine wolk, die is het allemaal meer dan waard.

 

Iris

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Frances de Kan (dinsdag, 28 maart 2017 11:32)

    Leuk geschreven. We hadden al wat van je ouders gehoord hoe het een en ander gegaan was. Bevalling heftig, maar met Kiki uiteindelijk alles goed gekomen. Veel geluk met de kleine. Groetjes Frances

  • #2

    Mandy de Kan (dinsdag, 28 maart 2017 19:45)

    Hey Iris!
    Wat een onwijs leuk, nouja sommige dingen waren niet echt leuk. Maar om te lezen.
    Leuk om te lezen wat je allemaal gedaan hebt, en je werk. Super fijn dat je moeder er was en dat ze jullie de eerste weken heeft kunnen helpen. Mogen wij toch wel erg blij zijn hoe het hier geregeld is met de bevalling/ geboorte/ kraamhulp.
    Nou, geniet van jullie mooie meisje! Groetjes Mandy

  • #3

    Acuña (dinsdag, 28 maart 2017 22:36)

    Leuk Iris, geniet ervan!
    Heel veel liefs voor jullie xxx