Het verhaal van mama Susanna

Toen Nikkie mij vroeg om iets te kunnen schrijven over mijzelf en mijn leven als mama, hoefde ik daar niet lang over na te denken.

 

Ik ben Susanna, drieëntwintig jaartjes jong en trotse mama van twee prachtige kinderen. Ryan van drie en Jayson van 6 maanden. En niet te vergeten een lieve vriend Michael Dave waar ik nu bijna zeven jaar mee samen ben. 

Toen ik negentien was werd ik mama van Ryan, het was een bewuste keuze om in die tijd zwanger te willen worden. Na een aantal maanden konden wij onze geluk niet op want het was gelukt.. Wij waren zwanger! 

 

Nu denken de meeste mensen, 19 jaar jong en dan al bewust zwanger willen worden...?!

 

 

Het voelde voor ons goed, we woonde al een hele tijd samen, mijn vriend werkte elke dag en er was een mogelijkheid dat ik thuis zou kunnen blijven om voor ons kindje te kunnen zorgen. We hadden geen obstakels om niet aan kinderen te kunnen beginnen. Ryan werd op 29 September 2013 geboren met 37 weken zwangerschap. Hij was zo klein toen hij in mijn armen lag.

Ik kon maar niet geloven dat ik hem al die tijd in mijn buik heb mee gedragen. Een klein perfect mannetje wat van mij en mijn grote liefde was. Wat ik wel eerlijk moet toegeven is dat bevalling als een waas aan mij voorbij is gegaan. Net of ik er niet helemaal bij was. Pas toen Ryan in mijn armen lag, besefte ik pas dat ik net moeder was geworden en een hele bevalling achter de rug had. 

 

Ryan was een rustige baby die je eigenlijk nooit hoorde dan wanneer hij honger had. Ryan had gelukkig nooit last van buikkrampjes en liet zich niet horen wanneer de tandjes eenmaal doorkwamen. 

Ik was super blij dat ik thuis al zijn stapjes kon volgen. Na twee jaar begon het toch weer wat te kriebelen. Wij wilde het graag nog een keer proberen om zwanger te raken. 

We maakten een afspraak met de dokter om mijn anticonceptie te verwijderen. Dit gebeurde begin Augustus 2015. Wij hadden verwacht dat het wel even zou duren voordat we een positieve zwangerschapstest in handen zouden hebben. Dit aangezien het bij Ryan ook wel bijna een jaar heeft geduurd. Maar niks was minder waar. Begin September voelde ik mij anders en besloot toch maar een test te halen. Deze sloeg ineens positief aan..! En wat waren we blij dat het zo snel heeft mogen lukken. Een paar weken na de positieve zwangerschapstest, kreeg ik op een avond opeens heftige buikpijn. Ik wist meteen dat er iets aan de hand was want het voelde niet goed. Ik belde de verloskundige en die deelde mee dat wanneer er geen bloed aanwezig is, dat dit dus ook makkelijk iets anders kan zijn. De dag erna begon ik heftig te bloeden. Ik wist op dat moment hoe laat het was. Ik zou mijn kindje verliezen. Dit was niet de eerste keer dat dit gebeurde... 

Na Ryan had ik namelijk ook nog een miskraam gehad. We waren ineens plotseling zwanger maar helaas heeft dit niet lang mogen duren. Maar toen ik dit kindje verloor, voelde ik een andere soort pijn. En het ging gepaard met bloed alleen kwam het kindje dit keer niet vanzelf uit mijn buik. Dit draaide uit op een curettage. Bij de tweede miskraam ging het allemaal vanzelf, na een echo bleek dat mijn baarmoeder alweer helemaal schoon was. Ik was dus weer een kindje verloren en we waren er allebei helemaal kapot van. Daarom hadden wij besloten om onze kinderwens even op een laag pitje te zetten.

 

 

 

Eind November wilde ik niet meer treuren en wilde het heel graag weer opnieuw proberen.

 31 December 2015 had ik weer een positieve zwangerschapstest.

 

We waren natuurlijk super blij maar ook angstig. Want was als dit weer verkeerd afloopt...

 De drie maanden die volgde probeerde ik mijzelf niet te veel te focussen op mijn zwangerschap. Pas toen ik de 12 weken echo had gehad, voelde ik de blijdschap! Alles was tot nu toe goed met het kindje. Maar pas met de 20 weken echo wisten we het zeker en konden wij ons geluk niet op! Maar het voelde ook dubbel. Ik had vaak nagedacht over de reden waarom het na een goede zwangerschap, 2 miskramen, nu toch weer en gezond kindje in mijn buik kan groeien.

Deze zwangerschap van onze kleine Jayson verliep weer helemaal perfect zonder complicaties. Jayson besloot met 39 weken zwangerschap en 5 dagen dat het genoeg was geweest. 

 

De hele dag voelde ik het al rommelen in mijn buik. En opeens zat ik al op 4 cm ontsluiting. Dit had ik niet verwacht!  Ik had besloten om alles van de bevalling nu 'bewust' mee te maken voor dat alles weer in een waas aan mij voorbij ging. Het was rustig die dag en de verloskundige stelde voor om mijn vliezen te breken zodat we zeker wisten dat het zou beginnen. Om 6 uur werden mijn vliezen gebroken en om 8 uur begonnen de heftige en snelle weeën. En op 4 September 2016 net iets voor 10 uur werd onze zoon Jayson geboren. Ik was voor de tweede keer mama geworden. De intense liefde die we voor onze eerste zoon voelde ervaarde we nu weer voor onze zoon Jayson. 

Mijn Trots



Ik heb twee prachtige kinderen, en nog steeds ben ik zo dankbaar voor deze twee prachtige kinderen en mijn vriend. Nu dat jayson zes maanden is en Ryan 3,5 jaar merk ik wel aan mezelf dat ik mij heel erg hecht aan mijn leven buiten om mijn kinderen. Het even op adem komen voelt goed voor mij. Ik werk sinds kort weer en dit doet mij zo goed! Maar des te blijer wanneer ik aan het einde van de dag die twee heerlijke mannen weer zie. 

 

Ik vind het jammer hoe jonge moeders altijd in een donker daglicht worden gezet. Dit bijvoorbeeld door tv-programma's. Maar er zijn ook een hoop jonge ouders die het wel allemaal voor elkaar hebben. Lieve Nikkie, dankjewel dat je mij heb gevraagd om mijn verhaal te vertellen. 

 

Susanna

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Chantal (donderdag, 30 maart 2017 12:05)

    Mooi geschreven Suus, en je hebt er mooie foto's bij gezet.
    Trots mag je zeker zijn, Ryan en Jayson zijn heerlijke mannetjes