Waar is Opa nu?

"Mama, waar is jou papa nou eigenlijk?"

De vraag die ooit gaat komen. Een vraag waar ik ook antwoord op moet gaan geven... Vandaag neem ik jullie mee naar 13 jaar terug. De dag dat papa niet meer thuis kwam..

 

Ik was 17 jaar en boven druk bezig met mijn huiswerk. Mijn broer was ook boven, maar zijn kamer bevond zich op de zolder. Ik kreeg honger en keek op de klok en zag dat het al half 7 was. Normaal is papa toch al thuis om deze tijd?! 

Ik liep naar beneden waar mama op de bank TV aan het kijken was en vroeg waarom papa zo lang weg bleef. Ze antwoordde met het verhaal dat ik maar even moest wachten want papa zou echt zo wel thuis komen. 

Ik liep weer naar boven en werkte weer door aan mijn huiswerk. Ik hoorde op dat moment op de achtergrond een auto de straat in komen rijden en deze stopte voor de deur. Ik hoorde een autodeur dichtslaan en dacht dat papa thuis was. Eindelijk!

Maar het was een politiebusje met 2 agenten...

 

Die keken wel heel serieus zeg.. En ze zagen mij kijken vanaf boven. En ze liepen ons pad nog op ook! Wat is dat nou?! Ik rende naar beneden maar mama was als eerste om de deur open te doen. Vervolgens vroeg de agent aan mijn moeder of dat ze Mevr. de Cler was.. en daar begonnen bij mij de alarmbellen al te rinkelen. (zoals dit in films gebeurd, zo gebeurd dit inderdaad ook in het echt) Ze vertelde dat mijn vader een ongeluk had gehad. Een ongeluk?! Maar hoe gaat het dan met Chris? Het spijt me mevrouw maar ik moet u mededelen dat u man is overleden.... 

Is mijn vader dood... Maar dat kan toch niet?! Ik heb hem vanmiddag nog aan de telefoon gehad! 

U man is overleden aan een auto ongeluk op de dijk vertelde ze aan mijn moeder. Mogen wij even binnenkomen?

 

Mijn hart brak en ik kon niet meer stoppen met huilen. Mama was overstuur en mijn broer die liep ineens zenuwachtig door het huis heen. Wat bleek.. Hij was op zoek naar zijn fietssleutel om naar de dijk te kunnen fietsen. Tot de agente hem staande hield. Hij mocht op geen enkele manier het huis verlaten. 

Ik rende naar de buren toe. (daar was ik heel vaak wanneer mijn vader en moeder aan het werk waren)

Ze wisten dat het mis was omdat ook hun het politiebusje al hadden zien aankomen. Zoveel tranen en zoveel verdriet.. wat moet ik nu zonder papa?

Maar is het eigenlijk allemaal wel echt? Misschien wilde hij gewoon niet meer met ons samenzijn en is hij er misschien wel gewoon vandoor... (zo raar, maar er gaat op dat moment van alles door je heen)

Inmiddels was ik met de buurman weer thuis aangekomen. De politie bleef bij ons zodat ze zeker wisten dat alles was opgeruimd van het ongeluk. Mijn vader hadden ze inmiddels naar het mortuarium gereden en werd er aan mijn moeder gevraagd of dat ze mee wilden gaan om hem te identificeren. Mijn moeder, mijn broer en de buurman gingen mee. ook vroegen ze aan mij of ik mee ging maar dat kon ik niet. Ik wilde er niet in geloven dat hij er echt niet meer was dus ik wilde hem ook gewoon niet zien. En misschien is het wel iemand anders die daar ligt. En hebben ze gewoon een foutje gemaakt. 

Het was inmiddels al helemaal donker en ik was nog steeds aan het wachten tot ze thuiskwamen. Ineens hoorde ik een auto in de hoop dat het papa zou zijn, maar het was de buurman. Met mama en mijn broer.

 

Ik zag al op het gezicht van mijn moeder wanneer het autolampje aan ging dat het serieus was. Het is echt papa, en papa komt niet meer naar huis.. 

 

In de week tot aan de begrafenis had ik zo lang mogelijk gewacht met het zien van mijn vader. Ik had nog nooit een begrafenis of iets meegemaakt. En ik hield in mijn achterhoofd dat wanneer ik mijn vader niet in de kist ziet liggen, dan is het ook gewoon allemaal niet waar. Papa is gewoon nog ergens. 

 

Tot er werd gezegd dat ik spijt kreeg als ik geen afscheid zou nemen. Maar hoe neem je afscheid van je vader..?

Inmiddels is het 2 Juni 2017 13 jaar geleden. Het gemis is er elke dag. Ook al is het zo lang geleden en heb je het inmiddels een plekje kunnen geven, dan voel je alsnog het gemis van die grote armen om je heen. Een papa die zegt dat hij van je houd. Waar je je veilig bij voelt en waarmee je de hele wereld aan kan. Als een echt papa's kindje is het leven zonder een papa 1 groot gat. Gelukkig heb ik mijn mama nog. Maar bij elke gebeurtenis in je leven zou je het zo graag willen delen. Ook al zeggen de mensen tegen je dat hij het echt allemaal wel weet en kan zien maar dat is gewoon niet genoeg. Ik had zijn gezicht willen zien als hij Wess voor de eerste keer vast hield. Of wanneer ik hem vertelde dat hij opa werd. Het mocht helaas niet zo zijn. Ondanks dat Wess nog steeds Oma Corrie heeft en Opa en Oma Mijnders leer ik Wess wel opa Chris kennen. Met foto's, verhalen en op elke mogelijke manier dan ook. Maar hoe vertel je eigenlijk aan je kindje dat opa er niet meer is? Is opa dan een sterretje in de lucht?

 

Ondanks deze nare herinnering sta ik er wel bij stil dat ik nu ook in de ouderlijke schoenen sta.. Want nu hou ik mij voornamelijk bezig met mooie herinneringen te maken voor Wess. Wanneer hij later terug denkt aan zijn kindertijd dat hij iets leuks heeft om naar terug te kijken. Dat Wess trots is en ook hij later weer papa mag worden. Alles in het leven gaan we vieren. Wat er ook te vieren valt. Maak er een feestje van, want wie weet is dat juist het gene wat hij zich later kan herinneren.

 

 

Veel liefs

Nikkie

Reactie schrijven

Commentaren: 3
  • #1

    Oma corrie (woensdag, 29 maart 2017 17:19)

    Dankje nikki
    Ben trots op je �

  • #2

    Fiona (woensdag, 29 maart 2017 20:29)

    Tranen in mij ogen. Heel erg heftig.. Ik weet niet hoe het is om een ouder te verliezen. Wel mijn schoonmoeder, twee jaar geleden. Ons zoontje is nu een half jaar en het doet inderdaad gewoon pijn! Wij proberen ook maar te bedenken dat zij ergens is. En hij zal zijn oma zeker leren kennen, helaas wel op een andere manier.
    Wess zal vast hartstikke trots op je zijn met hoe je het allemaal doet en hem alles geeft dat hij nodig heeft! En je vader zal ook mega trots op je zijn! Xx

  • #3

    Chantal (dinsdag, 25 april 2017 18:54)

    Hey meis ik lees dit stukje nu pas. Knap dat je er zo mee omgaat. Mijn moeder is in 2008 overleden en mijn vader spreek ik sinds een paar jaar niet meer. Ik had er een soort van rust in gevonden totdat Indy geboren werd. De laatste tijd worstel ik er behoorlijk mee dat ze van mijn kant geen opa en oma heeft. Mijn oma'tje kwam ook nog eens te overleden, 10 dagen nadat Indy geboren werd. Ik moet zeggen dat ik het best pittig vindt de laatste tijd, een kind zet alles toch in een ander perspectief. Sterkte ❤️