Het verhaal van mama Dagmar

Het begon allemaal 6 jaar geleden op een zonnige zaterdag. Ik was een balletje aan het slaan toen mijn oog viel op een knappe jongen die langs de kant van de tennisbaan zat. Zijn donkere haren en zijn lieve glimlach deed mijn hart sneller kloppen...

 

We kregen een relatie en na een jaar wilden we graag gaan samenwonen. We gingen op zoek naar een mooi appartement in de buurt van Leiden. We vonden wat leuks en konden heerlijk gaan genieten van elkaar en van het samenwonen.

Maar op een koude woensdagochtend in December 2012 voelde ik mij anders dan normaal. Ik huilde de hele tijd en voelde mij super ellendig. Dit kende ik niet, ik was mijzelf niet...

Ik besloot op tweede kerstdag een zwangerschapstest te doen. En wat denk je?! Ik zwanger?!? Ik moest wel even aan het idee wennen want ik was tenslotte pas 21 en nog niet met baby's of het moederschap bezig. Ik vertelde het mijn vriend. We besloten het maar even te laten bezinken.

 

Mijn zwangerschap verliep moeizaam. Ik kwam meer dan 30 kilo aan, had last van allerlei kwaaltjes en ik verloor mijn baan. Wat er ook nog wel bij kan.. een spoedkeizersnede!

Met 41 weken werd ik ingeleid. Ik vond het heel erg spannend want je weet dat je bijna gaat bevallen. 

We moesten ons om 7 uur melden op de afdeling en werden netjes naar de verloskamer gebracht. Om het uur werd ik aan de monitor gelegd om de baby in de gaten te houden. De hele dag gebeurde er niks.

Wat duurde dit lang!

 

Ik wilde mats zo graag vasthouden. Om 23:00 kreeg ik een prik waardoor ik lekker kon slapen want volgens de verloskundige gebeurde het nog lang niet. En wat denk je? 2 uur later kreeg ik onwijze sterke weeën. Van de nacht zelf kan ik mij niet veel herinneren. Om 4:00 ben ik nog wel in bad geweest, maar hoe de nacht verder verliep, ik had echt geen idee. Om 07:30 kreeg ik volledige ontsluiting, maar 1,5 uur later was er nog steeds geen baby geboren.

Het duurde erg lang en ik kon de persweeën niet meer aan.

Ze besloten om Mats met een spoedkeizersnede te halen. Eindelijk! Daar was hij dan.. en wat was hij mooi! We waren zo verliefd op onze zoon. De keizersnede viel mij erg tegen en het herstel duurde lang. Gelukkig heb ik een heerlijke kraamweek gehad en kon ik na een week al weer naar buiten. Mats wordt in September al weer 4 jaar maar je eerste bevalling blijft toch wel heel speciaal.

Mats heeft mij moeder gemaakt en ondanks de heftige bevalling en spoedkeizersnede wilden wij heel graag een broertje of zusje voor Mats.

 

Afgelopen januari heb ik dan ook voor de tweede keer een keizersnede gehad. Deze keer was het een geplande keizersnede en mochten wij een meisje genaamd Lise welkom heten. 

 

Je leven verandert direct zodra je moeder wordt. Tenminste, dat ervaar ik zo. Je hebt minder tijd voor jezelf en voor je partner, je moet afspraken gaan plannen, naar het consultatiebureau etc. Er komt zoveel op je af in die eerste paar weken.

Natuurlijk vind ik het heerlijk om moeder te zijn en ik zou niets liever willen.

Ondertussen zijn we sinds de geboorte van Mats alweer bijna 4 jaar, 2 keizersnedes en 541 slapeloze nachten verder. Door alle chaos heen geniet ik ontzettend van het moeder zijn. Soms is het even zwaar en ben ik dankbaar dat ik zoveel steun krijg van familie en dat ik vriendinnen heb die ook moeder zijn. Want er is niks fijner dan ervaringen kunnen delen met elkaar!

 

Mijn prachtige Mats & Lise



Hoe ervaar jij het moederschap?

Waar geniet jij het meeste van en zijn er dingen die je echt moeilijk vindt?

 

Liefs,

Dagmar

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0