Het verhaal van mama Fleur

Oké laat ik beginnen waar mijn leven ineens veranderde van een vrouw met eigen carrièregoals naar een 'voetbalvrouw'. 

 

Bijna 7 jaar geleden (we hebben geen datum, dit omschrijft mij gelijk als persoon, chaoot eerste klas) ontmoette ik mijn vriend Gevaro in Tilburg. Daar zat ik op school en woonde ik op kamers, Gevaro woonde daar bij zijn ouders. Hij voetbalde bij de jeugd van FC Den Bosch. Vanaf dat ik hem leerde kennen is alles heel snel gegaan, hij kwam steeds vaker bij mij, we woonde inmiddels op mijn kamer, 20 vierkante meter, met z'n 2e + dikke labrador omdat we dachten dat een hond erbij wel leuk zou zijn. Was het ook, maar tijd om te verhuizen. In Tilburg vonden we een leuk huisje met een tuin. Ik zat nog steeds op school. Gevaro was inmiddels gaan voetballen bij FC Fortuna Sittard. Betaald voetbal, maar nog niet genoeg waarmee je rond kan komen. Maar samen met mijn studiefinanciering en bijbaantje konden we goed rondkomen. Inmiddels hadden we een 2e hondje aangeschaft. Helemaal leuk, gezellig, hippie de peppie. En toen kwam Gevaro ons stabiele leventje even door de war schoppen.

Hij had een aanbieding in Roemenië om te voetballen. Hij wilde er met zijn 4e heen (ik + 2 honden) of anders niet. Oké. Roemenië. Aha. Tja waarom ook niet, anders kom je toch nooit in een land als dat. Ik ben gestopt met school, huis opgezegd, en gaan met die banaan. Nooit meer, echt nooit meer ga ik wonen in een Oostblok land. Ze lappen de regels van maandelijks betalen aan hun laars en weigeren Engels te spreken want je bent tenslotte in hun land. Al met al toch een soort van 2 jaar volgehouden (niet alles was slecht), met regelmatig bezoek aan Nederland. Baby kriebels waren er al een tijd, maar dat ik een kind zou krijgen in Roemenië zou me echt niet overkomen. Maar ineens tijdens de transferperiode (wanneer voetballers van club mogen wisselen, meestal een maand, heel spannend altijd) was er een nieuwe club. Maritimo Madeira, een eiland in Portugal. Wat een wereld van verschil, prachtig eiland met bijna altijd mooi weer. In December 2015 besloten we dat ik met de pil zou stoppen. Want we hadden een contract voor 2,5 jaar op dit mooie eiland, dat leek ons een stabiel idee. Volgens de dokter zou het makkelijk een jaar kunnen duren voor ik zwanger zou raken, we hadden ook absoluut geen haast dus dat leek ons een prima idee. Ik kreeg last van mijn hormonen en puistjes en besloot toen toch de pil weer een 'soort van' in te nemen. Eind maart ging ik een week naar Nederland omdat Gevaro een week naar Curaçao moest om daar te voetballen met het nationaal team. Daarvoor had ik nog een test gedaan omdat ik niet helemaal lekker in het velletje zat, maar die was negatief en een dag erna was ik ook gewoon ongesteld. Dus ik dacht dit verklaard alles. Maar ineens begin April was ik kots misselijk de hele dag door, vond alles stinken en kon van de kleinste dingen over mijn nek gaan. Mijn moeder zei op FaceTime nog 'Ben je niet gewoon zwanger?' ik dacht gewoon dat ik een flinke griep te pakken had. Ik bedoel, ik had 3 weken geleden een test gedaan en ik ben gewoon ongesteld geworden...

 

ik had toch maar een test gehaald. En waar alle testen die ik ooit had gedaan met 1 streepje eindigden (en ik nu ook niks anders had verwacht), kwam er opeens een tweede! Jeetje, zo raar! Het besef was er helemaal nog niet. Wel had ik gelijk een afspraak gemaakt bij de dokter die de club van Gevaro had geregeld voor ons. Ik had uitgerekend dat ik ongeveer 4 weken zwanger zou zijn en dat die test van 3 weken geleden nog te vroeg was. Bleken dit er al 8 te zijn! Tijdens de eerste echo kwam het besef en kwamen ook de eerste tranen, een kloppend hartje in mij. Zo bijzonder!

De maanden waren echt voorbij gevlogen en heb me vooral bezig gehouden waar ik wilde bevallen. Het liefst zou ik in Nederland bevallen maar de kans was zo ongeveer 99% dat Gevaro er niet bij zou kunnen zijn. De verhalen over van het ziekenhuis daar kreeg ik al helemaal de kriebels. Je man mag niet bij je zijn tot je echt mag gaan persen en vervolgens word je op een kamer gezet tussen de rest van de moeders en pas geboren baby's waar je man je alleen mag bezoeken tijdens de bezoekuren. Mij niet gezien. We zijn voor een privé kliniek gegaan, mag wat kosten maar het ging wel om mij en mijn baby. Ik kon mijn babykamer al niet inrichten zoals ik het precies wilde omdat onze huizen altijd maar tijdelijk zijn, dus ik vond dat op mijn bevalling niet bespaard mocht worden en ik er misschien ook wel een slechte ervaring aan zou overhouden. 25 November 2017 was mijn uitgerekende datum, een week van te voren had ik al behoorlijke voorweeën en dacht dat het elk moment door kon zetten. 23 November had ik nog een afspraak bij mijn dokter voor een CTG scan en hij zei al dat hij er vanuit ging dat mijn baby wel zelf zou komen voor de 25ste. Anders zouden we een afspraak maken voor het inleiden. In Portugal is namelijk de maximale tijd 5 dagen na de uitgerekende datum, ze wachten hier niet tot 40 weken. En ja hoor, 24 November was het zover. Pijn als een malle, nog veel erger dan mijn voorweeën, dit moest het wel zijn! Ik had wat bloedverlies en mocht naar de kliniek komen.

Daar hebben ze mijn vliezen gebroken. Het was heel erg rood, beetje vreemd vond ik dat want ik dacht dat dit helder moest zijn, maar ik had er verder niet bij stil gestaan. Ik mocht al snel gaan persen maar het rare was dat ik die drang helemaal niet voelde. De eerste keer dat ik perste en iedereen mee pufte schoot ik gewoon in de lach. En riep ik nog een paar keer naar Gevaro dat hij niet moest vergeten om foto's te maken. Ik dacht is dit nou die oerkracht wat een kind ter wereld kan brengen... Ik had ondanks de ruggenprik wel super veel last van buikpijn. Het lukte niet, ik perste maar voelde nog steeds de drang niet. Ze hebben 2 keer geprobeerd hem te halen met een vacuümpomp en ook dat lukte niet. Toen ging het snel, ook omdat het een andere taal is ben je helemaal niet bewust van wat er precies  aan de hand is. Ik moest op een brancard getild worden en werd met een noodgang de gang door geduwd. Het enige wat ik voelde was super erge buikpijn en zocht Gevaro die ik inmiddels niet meer zag. Ik kwam in een operatiekamer en ze zeiden dat het een keizersnede ging worden. Ik vroeg nog aan de dokter mag ik er wel 'bij' zijn. 




Dat kon zei hij en ik werd ondertussen overgeplaatst op een koude operatietafel. Gevaro stond inmiddels in de deur opening want die mocht er niet bij zijn, het enige wat ik nog hoorde is dat hij zei 'Ik hou van je, je kan het!' en verder kon ik alleen maar denken hoe koud ik het had.

Toen werd ik wakker, ik had het nog steeds ijskoud en ik had nog steeds ontzettende buikpijn. Het enige wat ik vroeg was waar mijn zoontje was. Waar is mijn baby? Wat is er gebeurd? Ik heb pijn, zoveel pijn! Voor mijn gevoel luisterde er helemaal niemand naar me en vertelde ze dat mijn zoontje al een uur boven zat met de vader en dat ik een spoed keizersnede heb gehad waardoor ik er toch helaas niet bij kon zijn. Maar ik had alleen maar pijn en vroeg constant om pijnstilling waar niemand op reageerde. Toen ik door de gang werd gereden zag ik Gevaro zitten met een klein frummeltje. 

Hij kwam even later naar mijn kamer en daar zag ik mijn zoon Giomaro voor het eerst. Het was zo raar, hij was er ineens. Ik heb het niet bewust mee gemaakt en dat is zo bizar. Toen ik wakker werd na de keizersnede dacht ik echt dat hij nog in mijn buik zat, echt het raarste wat ik ooit heb meegemaakt, heel heftig ook. Gelukkig had de dokter de telefoon van Gevaro gevraagd om foto's te maken van de hele bevalling. Deze heb ik een paar dagen later bekeken. Ik belde mijn moeder om half 2 s'nachts dat hij geboren was. Ze zei dat ze ging douchen en naar Schiphol ging. Ze had heel vroeg een vlucht naar Madeira genomen. Toen ik dus in de ochtend wakker werd, was daar ook ineens mijn moeder. 

Zo ontzettend fijn!

Gevaro moest die dag gelijk weg naar een wedstrijd op het vaste land, dus dat mijn moeder er was kon niet beter uitkomen. 

 

Ik mocht niks eten, had een katheter, was zo slap als het maar kan en mijn moeder was zo blij met haar eerste kleinkind maar maakte zich tegelijkertijd heel veel zorgen om hoe ik er uit zag. Ik had zoveel bloed verloren waardoor mijn ijzer gehalte heel erg gezakt was en ik een bloedtransfusie van 2 liter nodig had. Echt hoor, toen ik voor het eerst weer mocht lopen leek het wel of ik dit opnieuw moest leren. Zelfs rechtop in bed gaan zitten was een hele opgave. Maar wat was Giomaro lief, geen gehuil helemaal niks, alleen wanneer hij honger had en hij lag voor de rest vredig te slapen. De dokter zei dat hij nu al weet wat mama nodig heeft.

Ik moest namelijk echt even heel erg herstellen. 2 dagen later mocht ik naar huis, mijn ijzergehalte was nog steeds laag maar ik wilde daar gewoon niet meer zijn. 

Mijn moeder was ook gelijk de kraamzorg omdat ze die daar niet hebben.

Dat was echt een heerlijke week. Met veel gelach en een hoop kraamtranen. Mijn vader, broertje en de broer van Gevaro kwamen een paar dagen later.

 

Inmiddels is Giomaro ruim 4 maanden oud, wonen we weer ergens anders, nog steeds Portugal maar nu het vaste land Porto. Omdat Gevaro verhuurd is (zo stabiel als we dachten dat zijn contract was, is het in de voetbalwereld dus niet) en heeft die kleine er al meer vlieguren opzitten dan de gemiddelde mens.

 

Mijn trots



Ik zeg top! 

Waar zullen we de volgende maand gaan wonen? 

 

Veel liefs

Fleur

Reactie schrijven

Commentaren: 0