Het verhaal van mama Kimberly

Zwanger worden.

Zwanger worden was voor mij niet vanzelfsprekend. Ik had nooit een regelmatige menstruatie. Soms had ik maanden lang geen menstruatie en als ik het wel had, dan was het zo minimaal dat je het nog geen eens een echt menstruatie kon noemen.

 

Nooit had ik er zo erg over nagedacht, want ik vond het eigenlijk wel heel erg fijn dat ik niet zoveel last van die maandelijkse kwelling had (in tegenstelling tot mijn vriendinnen, die krom liepen van de buikpijn). Er begon wel steeds meer iets te dagen, dat er misschien wel eens iets aan de hand kon zijn met mijn lichaam. Naarmate je ouder wordt ga je toch steeds meer nadenken over kindjes krijgen. En hoe fijn ik het ook vond dat ik er nooit zoveel last van had, ik begon het ook eng te vinden want ik wist diep van binnen wel dat dit niet normaal was.

 

Uiteindelijk besloot ik om met mijn probleem naar de huisarts te gaan. De huisarts heeft mij toen gelijk een doorverwijzing gegeven naar een gynaecoloog. Eenmaal bij de gynaecoloog bleek al snel dat ik 1 zeer kleine eierstok had (onderontwikkeld) en ik bleek PCOS te hebben. Ik kreeg te horen dat zwanger voor mij op een natuurlijke manier waarschijnlijk niet haalbaar zou zijn. Ik had geen eisprong waardoor de kans nihil zou zijn. Ik had wel eitjes, maar deze bleven te klein en dus werden ze niet rijp. Ik kreeg dus het advies om verdere onderzoeken te gaan doen en een eventueel traject te starten met hormonen om zwanger te raken. Nu had ik nog niet heel erg lang een relatie, woonde we niet samen, kende elkaar nog niet door en door en was het eigenlijk te snel om al aan zoiets te denken. De relatie was gewoon nog lang niet stabiel en een eerdere poging om samen te wonen mislukte al binnen 1,5 week omdat mijn partner daar nog niet aan toe was. Omdat we wel allebei kinderen zouden willen in de toekomst, zouden we dan dat jaar erop eventueel het traject in gaan. Eerst zouden we een maand door Thailand gaan reizen en daarna het samenwonen weer gaan proberen. Stapje voor stapje, dachten we zo.

 

De zwangerschap

Toen bleek ik niet zo lang daarna toch ineens zwanger te zijn. Het was echt een mega grote shock voor mij, want ik kon immers niet zomaar zwanger worden. Ik liep niet voor niets bij een gynaecoloog en ik had me al helemaal ingesteld op het traject dat ik in zou moeten gaan. Toch gaf de test aan dat ik zwanger was. Nadat ik nog zo'n 13 testen gedaan heb in de dagen die erop volgde, begon ik het eindelijk te geloven. Ik was echt zwanger!!! Maar hoe dan?? Ik snapte er helemaal niks van. Het was een wonder, mijn wonder. Ik was dolgelukkig, super bang en in totale shock, alles tegelijk. Ik had nog zoveel gepland staan en ineens moest ik het roer volledig omgooien want al mijn plannen werden doordat ik ineens mama ging worden compleet van tafel geschoven. Dag reis, dag festivalletjes, dag biertjes en wijntjes op het terras. Dit werd een hele andere zomer dan ik in gedachte had! Nadat ik het mijn partner verteld had  ( die op dat moment extreem blij was met het nieuws), waren er al snel veel situaties en spanningen waarvan ik erg veel stress en verdriet had. Ik voelde me totaal niet gesteund en ik kwam er al heel erg snel (vooral emotioneel) helemaal alleen voor te staan. 

 

Al vrij snel was die eerste afspraak in het ziekenhuis voor de eerste (7 weken) echo, om te kijken of er inderdaad wel iets te zien was. Met spanning en een knoop in mijn maag zat ik naar het schermpje te kijken toen de echoscopiste over mijn buik op zoek ging naar het kloppende hartje. En ja hoor, daar was het dan... Een prachtig kloppend hartje! Wat een opluchting! Die 13 zwangerschapstesten hadden het allemaal gewoon goed! Wat was ik blij!

 

De weken die daarop volgde was ik erg misselijk. Ik moest wel meerdere keren per dag overgeven en ik was doodmoe. Als ik iets moest doen of een stukje fietsen dan was ik aan het trillen, zo moe was ik. Alles koste me zoveel moeite, ik voelde me net een bejaarde vrouw. Ook voelde ik me emotioneel helemaal niet goed door alles wat er speelde op dat moment, er was zoveel ruzie, ik werd niet gesteund en voelde me totaal niet geliefd. Dus in combinatie met de hormonen heb ik letterlijk mijn hoofd boven water moeten houden op dat moment om niet in een prenatale depressie te zakken. Er kwam een punt dat ik dacht dat een abortus de enige optie was om van al het gezeik af te komen. Ik had de afspraak al gemaakt maar kon het gelukkig niet doorzetten. Ik wou dit kindje zo graag! Maar waar zou het kindje in terecht gaan komen? Ik wou zo graag een stabiele basis en een liefdevol gezin bieden maar ik begon me te beseffen dat dat niet zou gaan lukken in deze relatie. Dit verdiende een kindje niet. Dit verdient een liefdevol gezin en niet een plek waar alleen maar ruzie is. Toen heb ik besloten dat ik hoe dan ook zelf dat liefdevolle gezin zal gaan bieden aan mijn kindje en heb ik mezelf voorgenomen om er 100% voor te gaan, ook alleen.

 

Toen het tweede Trimester aanbrak vetrok daarmee de misselijkheid voor het grootste gedeelte. Maar toen begonnen de harde buiken steeds vaker te komen. De verloskundige gaf aan dat de stress die ik had niet goed was (ook niet voor de baby) en dat ik dus zoveel mogelijk rust voor mezelf moest opzoeken en stress proberen te vermijden. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk. Naarmate de stress toenam in mijn zwangerschap namen ook de harde buiken toe. Ik had vaak 6 harde buiken in een uur. Soms had ik zelfs de hele dag een harde buik. Uiteindelijk mocht ik niet veel meer doen, moest ik veel rusten en vooral veel proberen te ontspannen. Inmiddels was ik zwangerschapsyoga gaan volgen om wat meer rust in mijn lichaam proberen te brengen.

 

Toen voor mij alles te hoog op liep met mijn relatie en ik er bijna aan onderdoor ging op dat moment heb ik definitief voor rust gekozen. Ik heb de relatie beëindigd en heb mezelf uit alle stress en ruzie gehaald om mijn ongeboren kindje te beschermen. Ik had nog geen moment kunnen genieten van mijn zwangerschap en ik wou mezelf niet nog meer laten ontnemen. Toen ik dat gedaan had kwam ik iets meer tot rust, maar door alle toestanden eromheen ben ik nooit helemaal tot rust gekomen en ben ik ook met veelvuldig harde buiken en stress mijn derde trimester in gegaan. Het derde trimester viel dan ook enorm zwaar. De harde buiken begonnen steeds meer pijn te doen en ik liep als Donald Duck. Toen ik 32 weken zwanger was had ik continu voorweeën. De voorweeën / oefenweeën begonnen echt heel veel pijn te doen en ik kon bijna niet meer lopen. Dagelijks had ik er zoveel dat ik elke keer dacht dat de bevalling begonnen was. De pijn straalde  ook steeds meer door naar mijn rug wat echt heel erg naar was. Ik had dus naast buikpijn ook vreselijke rugpijn. Ik wist dan ook diep van binnen dat ze te vroeg geboren zou gaan worden en dat het niet lang meer zou gaan duren. Het was een voorgevoel.

Toen ik 36 weken zwanger was, begonnen de (voor)weeën op zondag avond wel heel erg op echte weeën te lijken en kwamen ze ook regelmatiger. Ik had zoveel pijn dat ik me niet meer kon concentreren op de film die ik aan het kijken was. Ik was alleen maar op mijn ademhaling aan het letten en ik moest mijn yoga lessen toepassen om ontspannen te kunnen blijven. Omdat ik zo gewend was aan deze pijnlijke weeën dacht ik dat het gewoon nog steeds oefening was van mijn lichaam, alleen waren deze wel wat pijnlijker. De hele nacht van zondag op maandag had ik niet kunnen slapen en ik wist niet meer hoe ik moest gaan liggen. Ik heb de hele nacht alle pijn weg liggen puffen, maar toen ik s'ochtends opstond braken mijn vliezen op weg naar het toilet. Ik besefte me op dat moment dat de avond daarvoor de bevalling al begonnen was. Ik heb direct het ziekenhuis gebeld en omdat het een vroeggeboorte was met 36 weken moest ik zo snel mogelijk naar het ziekenhuis toe komen. 

 

Gelijk heb ik toen mijn vriendin gebeld die onderweg was naar haar werk, maar toch direct naar me toe kwam om mij naar het ziekenhuis te brengen. Helemaal in shock stapte ik met mijn ziekenhuistas bij haar in de auto en reden we naar het ziekenhuis toe. Het vruchtwater bleef maar lekken en het leek alsof er een kraan was open gezet. Ik liet een gigantisch spoor achter overal waar ik liep.

 

Toen ik in het ziekenhuis aankwam op maandag ochtend bleken de oefenweeën inderdaad echte weeën te zijn geweest, want er was inmiddels al 4 cm ontsluiting. Na een zeer lange aanloop met weeën ben ik vanwege een te langzaam vorderende ontsluiting zo'n 19 uur lang op de kunstopwekkers (Oxitocine) gezet (hoogste niveau) om de ontsluiting te versnellen. Een weeën storm volgde al snel met zo'n 8 weeën per 10 minuten. Er zat geen pauze meer tussen de weeën en ik kon deze dan ook niet meer zelf opvangen na zoveel uur. Ik was echt uitgeput aan het raken. Uiteindelijk heb ik pas die dinsdag avond om 20:00 een ruggenprik gekregen, ik trok het echt niet meer en wist niet meer waar ik het zoeken moest. De tranen rolden over mijn wangen terwijl ik me heel erg lang sterk had kunnen houden. Ik had pijn, maar ik was ook ineens heel erg bang aan het worden. Ik voelde me zo alleen en kwetsbaar op dat moment, ondanks dat mijn moeder bij me was. Je komt in zo'n heftige achtbaan terecht en je hele besef is weg. Op Woensdag rond 01:00 was de ruggenprik aan het uitwerken waardoor ik weer erg veel pijn had. Ondanks alles, vorderde de ontsluiting niet en bleef deze op 9 cm hangen.

 

Omdat de bevalling toen al in totaal 56 uur had geduurd en ik en de baby in gevaar kwamen, moest er een spoedkeizersnede gedaan worden. Ze had het heel erg te voortduren gehad in mijn buik door de weeën die haar letterlijk in elkaar hadden geslagen. Met een keizersnede moet er officieel een nieuwe ruggenprik aangebracht worden (een laag dieper) maar omdat daar geen tijd meer voor was hebben ze de verdoving door het lijntje van de gewone ruggenprik moeten doen. Helaas werkte deze verdoving niet goed en heb ik tijdens deze keizersnede extreem veel pijn gehad en heb ik alles gevoeld. Van het snijden tot aan het hechten. Dat was mijn grootste nachtmerrie en zeer traumatisch, maar dat was nog geen eens het ergste. Toen ze mij open sneden kwamen ze er achter dat mijn dochtertje in sterrenkijker positielag met een overstrekt en gedraaid nekje. Zij zat vacuüm gezogen in mijn bekken en ze hebben haar met met behulp van 3 artsen met geweld uit mijn bekken moeten los trekken terwijl ik door een paar man op de tafel tegen gehouden moest worden door me plat te duwen. Ze zat zo vast dat ze haar nekje hadden kunnen breken. Het was op dat moment erop of eronder. De hele sfeer in de operatiekamer veranderde op dat moment dan ook. Ik zag aan de artsen hoe erg de situatie was. Op een natuurlijke wijze had ze de bevalling niet overleefd in deze houding. Dan waren wij beide in gevaar gekomen. Op Woensdag ochtend om 04:59 was mijn dochtertje Lily-Mae dan eindelijk geboren, ze leefde en dat was echt een wonder.

Mijn wondertje Lily-Mae


Lily-Mae had het heel erg zwaar toen zij eruit was en ze was dan ook bont en blauw. Haar gezichtje en schedeltje waren blauw en ze zat onder de bloeduitstortingen en verdikkingen van al het geweld. Nadat zij nagekeken was door de arts heeft mijn moeder haar even mogen overhandigen aan mij. Het was een heel erg bijzonder moment. Ik kon niet meer stoppen met huilen toen ik haar vast had, alles kwam eruit. Daarna werd zij vrijwel direct bij me weggenomen en naar de medium care afdeling gebracht omdat haar glucose waardes niet goed waren. Daar heeft zij 2 dagen aan het infuus gelegen in de hoop dat haar lichaampje het zelf snel kon regulieren. Ik mocht bij haar op bezoek met het ziekenhuisbed en al, maar wat was ik verdrietig dat ik haar niet bij me mocht hebben. De tranen bleven komen elke keer dat ik haar zag. Het is niet natuurlijk om je kindje aan allemaal slangetjes en infuus te zien liggen in een ziekenhuis bedje. Een paar dagen later werd er ook nog geelzucht bij Lily-Mae geconstateerd door alle bloeduitstortingen die zij had opgelopen tijdens de bevalling. Om dat te verhelpen heeft zij dan ook nog 2 dagen in een blauw licht bedje moeten liggen.  Eten ging ook niet makkelijk. Ze spuugde vrijwel alles wat ze binnenkreeg gelijk weer uit en had erg veel extreme huil buien. Ok had zij continu schrik reacties en stuip bewegingen en heel erg veel pijn aan haar hoofdje.

 

Uiteindelijk waren wij die zondag na haar geboorte pas ontslagen uit het ziekenhuis. Nadat wij thuis gekomen waren ging het iets beter allemaal, maar niet voor lang. Na een week ging ze steeds meer huilen en ook ging het eten weer steeds lastiger. Ze spuugde veel en had extreem veel darmkrampjes en huilbuien waarbij ze compleet in paniek raakte.

 

Na inmiddels vele artsen en dokter bezoeken zijn we erachter gekomen dat Lily-Mae trauma huilt en dat dat nog heel erg lang kan gaan duren voordat dat minder zal gaan worden. Ze huilt op het moment zo'n 5 uur per dag (gemiddeld). Zodra zij een aanval heeft, dan raakt ze volledig in paniek en dan is ze ontroostbaar. Naast de traumatische bevalling is ze ook extreem stress gevoelig. Ze is snel overprikkeld en raakt dan ook overstuur. Dit is een gevolg van de langdurige stress tijdens mijn zwangerschap. Uiteindelijk hebben de harde buiken en de stress er ook waarschijnlijk voor gezorgd dat mijn vliezen vroegtijdig braken zei de verloskundige. Een lichamelijke oorzaak of een infectie was er niet te vinden.

Hoe gaat het nu?

Op dit moment is Lily-Mae 8 weekjes oud. Naast wat er al geconstateerd was bij Lily-Mae is er inmiddels ook verborgen reflux en een koemelk allergie / lactose intolerantie geconstateerd. Zij heeft nu medicatie en stapt komende week over op het meest hypo allergene voeding die er bestaat, Neocate. Ze is een echte huilbaby en huilt hele nachten door. Op haar rugje liggen doet pijn, dus ik draagdoek haar zoveel mogelijk. Bijna de hele dag. Zodra zij rechtop in de draagdoek zit word zij rustig, heeft zij minder pijn en valt ze in slaap. Je merkt dat de draagdoek haar veilige haven is. Ze heeft erg veel behoefte aan om veel bij me te zijn. Het brengt haar tot rust... De draagdoek is een verlengstuk van mijn baarmoeder, zei de verloskundige heel erg mooi.

 

Het is heel erg pittig die eerste periode omdat je zelf herstellende bent van een operatie en ook net mama bent geworden. Dan is de start ook nog eens heel erg moeilijk en pittig en dat maakt het wel extra zwaar allemaal. Het is vooral heel erg zwaar dat je je zo machteloos voelt als je je kindje uren ziet en hoort huilen en je werkelijk niets kan doen om de pijn weg te nemen. Het enige wat je kan doen is haar vasthouden en troosten, zeggen dat alles goed komt en dat je er altijd voor haar bent. Maar ik heb een hele lieve moeder die mij overal mee helpt (samen met mijn zus en vader) en daarnaast heb ik een super lieve kring van vrienden en vriendinnen om mij heen en allemaal staan ze klaar om mij te helpen wanneer ik aangeef dat ik het nodig heb. Ik voel mij daardoor rijk en Lily-Mae is zo geliefd door iedereen. 

Het is een prachtig meisje waar ik zo trots op ben en intens veel van hou... Ze is mijn cadeau in dit leven. Hoe zwaar het ook is, hoe laag mijn wallen soms ook hangen, hoe moe ik ook ben, als ik naar haar kijk dan ben ik trots. Ik weet ook dat het met een overvloed aan liefde en heel veel rust allemaal goed gaat komen met mijn meisje. We gaan een mooie zomer tegemoet waarin ik veel dingen met haar wil gaan ondernemen. Zo staat ook het eerste dierentuin bezoekje op de planning. In de draagdoek dan wel waarschijnlijk, maar dat geeft helemaal niks. Wie weet gaan we ook nog een weekje op vakantie saampjes, (of met een vriend) maar dan gaan we pas een beetje tegen het einde van de zomer. 

 

Voor de toekomst wens ik dat Lily-Mae geen pijn meer heeft. Ik hoop dat we rust zullen vinden en een mooi leven kunnen gaan opbouwen met zijn tweetjes. Ik vind het voor nu goed om single mama te zijn. Mijn aandacht en focus gaat 100% naar mijn kleine meisje uit. Dat heeft zij ook hard nodig. Daarnaast ben ik iets voor mezelf aan het opbouwen (fotografie) en ook daar gaat tijd in zitten. Lily-Mae gaat lekker met mij mee in de draagdoek als ik buiten fotografeer, dus dat zal ik in de toekomst ook gaan doen. Ik zie haar al helemaal lopen over 2 jaartjes met haar eigen camera naast mij. En voor de verdere toekomst sta ik absoluut open voor een nieuwe liefde. Het lijkt me fantastisch om uiteindelijk een gezin te vormen met een leuke partner waar je de leuke (en minder leuke) dingen mee kan delen. Dat is toch iets wat je mist als je het alleen doet. Maar ik laat niet zomaar iemand toe, aangezien mijn dochtertje voor alles en iedereen gaat. We zullen zien wat (en wie) de toekomst ons zal brengen.

Voor nu ga ik voor vrijheid, rust, balans en harmonie. Ik wil Lily-Mae leren wat onvoorwaardelijke liefde is, haar de vrijheid geven om zichzelf te ontwikkelen, haar zo goed mogelijk begeleiden tijdens al haar processen in dit leven, maar ik wil vooral ook veel van haar leren. Zij is nu al mijn spiegel en ik leer elke dag zoveel van haar. Ik ben dankbaar dat zij mij als mama uitgekozen heeft, dankbaar dat ik haar mama mag zijn. Moederschap is 1 grote leerschool heb ik ondervonden. Het is een grote achtbaan en een mega avontuur. Nu kan ik me al geen leven meer zonder haar voorstellen. Als ze naar me lacht en terug begint te brabbelen dan voel ik zo'n groot en intens geluk, dat is met niets te vergelijken. Sinds ik haar heb weet ik wat onvoorwaardelijke liefde écht inhoudt. Je gaat door het vuur voor je kindje en dat is iets wat je pas echt voelt en weet op het moment dat je je kindje in je armen sluit. Het overvalt je en het overstijgt alles. Niets maakt meer uit, geld niet, materiaal niet, alleen nog maar dat kleine mensje dat jou nodig heeft.

 

Kimberly

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Nabela (zaterdag, 08 april 2017 09:07)

    Lieve Kimberly ! Wat een heftig verhaal.. hier een soort gelijke zwangerschap/ heftige (natuurlijke) bevalling mee gemaakt. Mijn kleine meid (nu ondertussen 11 jaar). Was hierna ook een huilbaby. (Destiny huilde 8 maanden lang gem 18 uur per dag) na heel veel ellende en ontkenning van specialisten, die beweerden dat mijn meisje niks mankeerde, ben ik zelf op onderzoek uitgegaan en ben bij een manueeltherapeut terecht gekomen. Welke gelijk zag waar de pijn bij des zat (ze hebben Destiny tijdens mijn zwangerschap uitwendig gedraaid doordat zij in een stuitligging lag, vervolgens stopte haar hartje tijdens mijn bevalling en hebben ze ook enorm hard aan haar getrokken). Destiny bleek het Kiss-syndroom te hebben en ervaarde dus continue pijn in haar (nek)wervels doordat deze zodanig ontwricht waren. Dankzij deze therapeut werd haar pijn erkend en nam deze dmv enkele behandelingen steeds meer af. Hij was letterlijk mijn redder in nood aangezien ik na zo'n heftige periode (zwangerschap,bevallig en 8 maanden een huilbaby) letterlijk tegen een depressie aan zat.
    Ik vind je kijk op het leven en de zorg voor je kleine meid geweldig en ik hoop dat mijn berichtje je evt een stapje in de goede richting kan geven, door je eens te verdiepen/langs te gaan bij een manueel therapeut misschien kan deze iets voor jullie betekenen. Heel veel succes en zet hem op !

  • #2

    Alice (vrijdag, 21 april 2017 12:34)

    Jeetje.. wat een heftig verhaal zeg. Tranen in mijn ogen! Wat ben je sterk om dit toch alleen te doen! Ik wens je veel sterkte en vooral echt genieten van jou wondertje!