Het verhaal van mama Marcella

 Ik ben Marcella en ben 23 jaar en woon in Zwolle. Ik ben alleenstaande mama van mijn zoontje (Maikel) Liam.

 

21 Januari 2016

Ik voelde me al een tijdje anders dan normaal. Het begon ermee dat mijn bh's te klein werden. Ik heb voor de zekerheid een test gekocht en met mijn onregelmatige cyclus verwachtte ik hier niks van. Meteen de test gedaan en er kwam niets uit. Op dat moment was de 'relatie' net uit met de 'vader' van Liam. En hadden we ook helemaal geen contact meer. De symptomen bleven aanhouden en na 2 weken op 6 Februari toch maar weer een test gekocht en s'ochtends meteen maar gedaan. In de veronderstelling dat er weer niks uit zou komen. Maar niets bleek minder waar, er stond duidelijk een plusje! Ik schrok ervan en heb snel de 2e test uit de verpakking gehaald en deze had dezelfde uitslag. Ik was echt zwanger! Op dat moment woonde ik nog thuis bij mijn moeder en vertelde het meteen van de schrik. Ook mijn moeder schrok van de uitslag. Al zei ze al snel dat we er het beste van gingen maken en dat we er samen wel zouden komen. Mijn broer en ik hebben heel goed contact en wilde het daarom gelijk met hem delen. Ik belde hem op om te vragen of hij langs wilde komen. Binnen een paar minuten stond hij voor de deur en wist eigenlijk meteen al wat er aan de hand was. Toen heeft hij de Clear Blue test gehaald en meteen zijn vriendin (schoonzusje) opgehaald. Die toen nog van helemaal niks wist! Ik heb de Clear Blue test gedaan en daar kwam uit dat ik 3+ weken zwanger was. Dezelfde middag heb ik erover nagedacht om wel de vader van Liam in te lichten over de zwangerschap. Met veel moeite heb ik hem zo ver gekregen om eventjes tijd voor mij vrij te maken en met me af te spreken. Het moment dat ik bij hem was, was echt heel spannend. Ik had namelijk totaal geen idee hoe hij op dit nieuws zou reageren. Daarna volgde er nog vele gesprekken met elkaar en zijn we er helaas samen niet uitgekomen en heb ik er voor gekozen om Liam alleen op te voeden.

10 Maart 2016

Op deze dag had ik mijn allereerste echo. Spannend maar ook erg benieuwd wat ik er van zou moeten verwachten. Mijn broer en schoonzus gingen beide mee naar de verloskundige. De verloskundige zei al snel dat ik een verder was dan dat wij dachten. Namelijk 11 weken inplaats van de verwachte 8 weken. Je zag dus al heel duidelijk dat het al echt een kindje was. Alles zat er op en eraan. Ik moest daarna met een week al weer terugkomen  voor de termijn echo. De uitgerekende datum was 28-09-2016.

 

De zwangerschap is erg moeizaam verlopen. Vanaf het begin heb ik hele erge rugklachten gehad. Eind April kon ik helemaal niks meer en vroeg de huisarts naar mijn urine. Binnen een half uur werd ik terug gebeld dat ik met spoed naar het ziekenhuis moest komen. Daar ben ik 6 dagen opgenomen en behandeld  voor een ontsteking. Na deze dagen mocht ik eindelijk naar huis. De rest van de zwangerschap bleef de rugpijn wel aanhouden en kon ik vrij weinig. Hierdoor ook noodgedwongen eerder moeten stoppen met werken en kon ik niks anders dan thuis zitten. 

 

25 September 2016

00:20 begon het... Ik had erge pijn in mijn rug en op een gegeven moment was het niet meer te houden. Mijn moeder belde de verloskundige dat het niet meer ging. De verloskundige kwam meteen en ging kijken hoeveel ontsluiting ik al had en dat was helemaal niks. Ze dacht dat het voorweeën waren en is toen weer naar huis gegaan. 45 minuten later werd het alleen maar erger en erger. We hebben toen weer de verloskundige gebeld en ze was er binnen een paar minuten. Weer heeft ze gekeken hoeveel ontsluiting ik had en het was toen ineens 2 cm. Ze zei dat de bevalling begonnen was! Rond half 3 heeft mijn moeder mijn schoonzus opgebeld en gezegd dat het begonnen was. Ik wilde namelijk heel graag mijn moeder en schoonzus bij de bevalling hebben. Om 04:00 zijn we met z'n allen richting het ziekenhuis gegaan. Daar wilde ik namelijk graag bevallen. 

Eerst leek het er op dat de weeën minder waren geworden maar later kwam het weer aardig op gang. Rond 09:00 hebben ze mijn vliezen gebroken. Rond half 11 heeft mijn schoonzus mijn broer gebeld om te vragen of hij naar het ziekenhuis wilde komen omdat hij de foto's van de bevalling zou maken. Om 11:00 begonnen de persweeën. Die waren het heftigste van de hele bevalling. Ik dacht echt dat het mij niet ging lukken. We hebben allerlei verschillende manieren geprobeerd, de baarkruk, op mijn zij, op mijn rug en ik heb op de wc gezeten. Maar niets van dat alles hielp en ik was helemaal kapot van de vermoeidheid. Ik wou het alleen maar opgeven. Mijn schoonzus en moeder hebben de hele tijd aan mijn zij gestaan en mij geprobeerd er door heen te slepen. Het was voor mijn moeder zwaar om te zien hoeveel pijn ik had en daardoor was ze er niet steeds bij. Mijn schoonzus heeft me door alles heen gesleept. Zonder haar had ik het allemaal niet gered en ben haar daar ook eeuwig dankbaar voor. 12:03 is (Maikel) Liam geboren. Ik vertelde vol trots dat hij is vernoemd naar zijn oom (mijn broer Maikel) . Wel ben ik na de bevalling gehecht. En dat is mij heel erg tegengevallen. Ik ben wel verdoofd maar voelde helaas alles wat ze deed. Al snel mocht ik daarna gelukkig weer naar huis. 

Mijn trots Maikel Liam


1 Januari 2017

Mooier begin van het nieuwe jaar konden wij ons niet wensen. Wij kregen dan eindelijk een huisje toegewezen en ik had een nieuwe baan. Met veel hulp van familie en vrienden konden we al na 2 weken ons paleisje in. Maar ook super fijn om samen een eigen plekje te hebben. Tot op heden heb ik nog steeds niks van de vader gehoord en heeft hij de kleine man ook nog niet gezien. Ik wist van te voren wel dat het zwaar zou gaan worden maar dat het zo zwaar zou zijn had ik nooit gedacht. Ik ben de enige die er voor hem kan zijn s'nachts en zo weinig slaap breekt je als alleenstaande moeder echt op. Ook omdat ik er natuurlijk 3 dagen bij werk. Natuurlijk heb ik wel hulp van familie en vrienden maar de zorg voor Liam wil ik niet uit handen geven. Als er 'moeilijkheden' bijkomen zoals buikkrampjes, veel huilen en weinig tot slecht eten, besef je maar al te goed dat je er alleen voor staat en het allemaal alleen moet doen. Op dat moment mis je wel een partner met wie je deze zorgen kan delen. Je voelt je soms ook behoorlijk alleen, machteloos en verdrietig. En daardoor heb ik mij deze periode ook behoorlijk slecht gevoeld.  Gelukkig is deze periode bijna zo goed als voorbij. Liam eet weer goed, huilt weinig en slaapt de nachten weer helemaal door. Zo kom ik zelf ook weer meer tot rust. En kan ik mijzelf weer opladen om er volledig voor hem te kunnen zijn. Als ik Liam in zijn ogen kijk vergeet ik alle problemen die we hebben gehad. Ondanks dat het zo zwaar is zou ik het nooit anders hebben gewild. Ik ben dolgelukkig en wij gaan het samen zeker weten redden!

 

Marcella 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Jeffrey.L (maandag, 10 april 2017 16:19)

    Mooii verhaal!

    En je mag zeker trots zijn op je zelf! Hoe je het allemaal nu doet.