Het verhaal van mama Audrey

Het begon allemaal 5 zomers geleden, toen een vriendin me vroeg of ik mee wou op inleefreis naar Senegal. Senegal, toch even slikken. Ik, het meisje dat een fobie heeft voor insecten en dat zelfs in een restaurant stiekem haar bestek nog proper maakt voor ik begin met eten, naar Afrika? Achja, you only live once, dus waarom niet?

 

Op de eerste avond daar wilde ik al niets liever dan terug naar huis vertrekken. Ik was zo slim geweest om onder een lamp te gaan zitten op het terras waardoor alle insecten recht op mij afvlogen. En geloof me, in het regenseizoen zijn het er heel veel! Wat ik toen nog niet wist, was dat die insecten mijn leven voorgoed zouden veranderen. Ik had namelijk niet door dat er nog mensen op het terras zaten, waaronder mijn huidige echtgenoot. Die vond het wel grappig dat een blond Europees meisje zich zo liet kennen door een paar vliegende beestjes in haar haar. Hij had mij opgemerkt omdat ik zo bang was en dat ik enkele keren geroepen had. Toen had ik enkel oog voor de insecten, waardoor ik de mensen rondom mij zelf niet opgemerkt had. Gelukkig veranderde dat in de komende dagen. Daniel sprak mij de dag erna aan, en de klik was er onmiddellijk. In het begin probeerde ik dit niet te serieus te nemen, want een vriendje hebben die aan de andere kant van de wereld woont? No thanks! Toch probeerde ik zoveel mogelijk te genieten en had ik een persoonlijke gids die mij alles over Senegal kon leren. We hadden de tijd van ons leven.

 

Na 3 leuke weken was het tijd om naar huis te gaan. Ik was blij dat ik naar huis kon om over al mijn avonturen te vertellen, maar ik was ook heel droevig dat ik zo'n leuke en lieve man moest achterlaten. Gelukkig bestaat er iets als Facebook en Skype. Eerst dacht ik dat we het contact niet lang gingen volhouden, maar de oneindig lange Skypegesprekken zorgden ervoor dat we elkaar nog beter leerden kennen en elkaar nog liever gingen zien. Ik kon vaak naar Senegal reizen maar ik wou hem graag ook eens naar België laten komen, om hem te tonen waar ik vandaan kom en hoe alles er hier aan toegaat. Maar elke visumaanvraag werd geweigerd, dus zat er niks anders op dan dat ik zo vaak mogelijk naar Senegal ging. Het is nooit makkelijk geweest, maar we hadden zo'n sterke band dat we gewoon niet op konden geven. 3 jaar later trouwden we in Senegal, maar nog steeds werd zijn visumaanvraag geweigerd. Over kindjes werd gepraat, maar ik wou er pas aan beginnen als hij hier was. Het zou te moeilijk zijn om zwanger te zijn en niet alles samen te kunnen meemaken. Al droomde ik ervan om snel mama te worden, die droom moest ik even uitstellen. Ik was zelfs even bang dat ik de droom maar gewoon moest opgeven, want na een controlebezoekje bij de gynaecoloog werd het duidelijk waarom ik al een jaar niet ongesteld was geweest, ik had PCOS. Ik was er kapot van, maar ik had even geen tijd om er echt mee bezig te zijn aangezien we de hele tijd bezig waren met het visum aanvragen.

 

Toen er in Februari 2016 weer een visumaanvraag geweigerd werd, was ik helemaal op. Ik wou zo snel mogelijk naar Senegal vertrekken om bij mijn man te kunnen zijn, ook al was het maar voor eventjes. 2 weken later zat ik op het vliegtuig, ik kon maar 6 dagen blijven maar dat was beter dan helemaal niets. Weer 5 weken later zat ik alleen thuis. Ik was al enkele dagen zo ongelofelijk moe, futloos en emotioneel. Ik dacht dat het kwam doordat al mijn energie naar de visumaanvragen ging en ik was het beu dat ik niet bij de persoon kon zijn die ik graag zag. Maar plots had ik ook last van pijnlijke borsten en een vreemde smaak in mijn mond. Op aanraden van enkele mensen in mijn omgeving ging ik toch maar een zwangerschapstest doen terwijl ik zeker wist dat deze negatief zou zijn, maar dan kon ik dat in ieder geval uitsluiten en geen valse hoop meer hebben.

 

Op zaterdag 5 Maart deed ik de test, en nog voor ik goed van de WC was waren er al 2 streepjes zichtbaar. Mijn hart ging als een gek tekeer. Hier zat ik dan, alleen thuis, op het toilet, met een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Dit was dus de reden waarom ik nog niet aan kindjes wou beginnen voor de visum aanvraag in orde was. Dit wilde ik niet alleen beleven, zo had het niet moeten gaan. Het moest even bij me doordringen, en toch was ik  zoooo blij! Ik kon niet wachten om Daniel het goede nieuws te vertellen, maar het was nog maar 7 uur in de ochtend, en in Senegal 5 uur in de ochtend. Ik belde en belde maar er werd niet opgenomen. Hij heeft ook nogal een diepe slaap...

Eindelijk 2 uur later nam hij op en kon ik hem het goede nieuws vertellen. Nu hoopte ik nog harder dat hij snel een visum zou krijgen. De eerste 5 maanden van de zwangerschap konden we niet samen zijn, gelukkig heb ik een lieve mama die telkens met mij meeging voor de echografie. Ik mocht niet reizen want ze dachten eventjes dat het kindje een open ruggetje zou hebben. Wanneer dit was uitgesloten door de arts nam ik het eerste vliegtuig naar Senegal. Ik vond het riskant om te reizen naar een malariagebied, maar het tropisch instituut gaf mij groen licht. Ik wou zo graag dat Daniel mijn buikje eens kon zien, en ons jongetje ook eens kon voelen als hij schopte. 

 

Het was de avond voor vertrek, mijn koffer stond klaar met extra vitamientjes en wat meer fruit als anders, toen ik plots telefoon kreeg van Daniel. Ik was bang dat er iets gebeurd was want hij belde me nooit op mijn mobiel, enkel via Skype omdat de kosten anders nogal hoog oplopen. Maar eens ik zijn stem hoorde wist ik dat het goed nieuws was, hij had eindelijk zijn visum gekregen! We waren zo opgelucht en allebei in tranen, de dag erna zou ik in zijn armen liggen en zou ons leven samen eindelijk echt beginnen!

4 maanden later was het zover. Op 12 November om 2 uur in de nacht kreeg ik plots hevige buikpijn, 3 uur later was ik al bevallen. Om 05:12 werd Oskar geboren. Het is allemaal zo snel gegaan dat ik het niet goed besefte dat ik nu mama was en dat mijn zoontje in mijn armen lag. Ik zag Oskar graag, en ik voelde me goed, maar dat moedergevoel was er nog niet. Toen durfde ik dat tegen niemand te vertellen, uit angst dat mensen me vreemd zouden vinden. Ik dacht dat het moedergevoel wel ging komen eens we rustig thuis waren. De eerste weken leken een droom, het leek zo onwerkelijk. Op dag 10 had Oskar plotseling hoge koorts. We moesten zo snel mogelijk naar de spoedeisende hulp. Daar kregen we na veel onderzoeken later te horen dat Oskar een urineweginfectie had. Mijn kleine mannetje had zoveel pijn, ik wist niet wat me overkwam. Hij vocht tegen alle prikjes die hij kreeg, zijn armen vlogen in het rond en hij had al zoveel traantjes gelaten. Na enkele uren had het hij opgegeven, hij lag daar maar op het koude onderzoekstafel, helemaal uitgeput. Ik was zo bang dat ik hem ging verliezen. Daar was het plotseling, mijn moedergevoel. Zo voelde het dus... Zoveel liefde voor zo'n klein jongetje, mijn zoon. Het was diep, intens, onbeschrijfelijk. Ik wou niet dat iemand nog aan mijn zoon kwam of hem nog pijn deed. Ik nam Oskar vast, liet hem aan mijn bost drinken zodat hij zich wat beter zou voelen, en ik liet hem de 10 dagen die we in het ziekenhuis waren niet meer los.

Vandaag is Oskar 5 maanden oud, en nog steeds heb ik het moeilijk om hem los te laten. Nog steeds ben ik bang dat hij pijn zal hebben of ziek zal worden. Hij is nog niet helemaal genezen verklaard aangezien zijn urineleider nog verbreed is, dus kan ik het nog niet helemaal vergeten. Het was zo'n helse periode, en ik hoop elke dag weer dat een nieuwe infectie uitblijft.

 

Intussen hebben we ook al oneindig veel mooie momenten gehad samen, met ons drietjes. We willen zo snel mogelijk naar Senegal om Oskar eindelijk te kunnen laten zien aan de familie. Dit moet intussen ook eventjes via Skype, maar wie weet wat de toekomst brengt. Het is ons droom om ooit definitief naar Senegal te vertrekken, een Bed & Breakfast op te starten en daar kunnen genieten van ons gezinnetje. Hier in België krijgen de moeders niet de kans om te kunnen genieten van hun kinderen. Enkele weken na de bevalling wacht het werk, de stress en de verplichtingen. In Senegal zijn moeders de eerste 2 á 3 jaren continu bij hun kindje, ze nemen ze overal mee naartoe in de draagdoek. Ze genieten en ze kunnen hun eigen kinderen opvoeden en zien opgroeien. Hier moet ik Oskar elke ochtend afgeven op het kinderdagverblijf, en elke ochtend opnieuw breekt mijn hart weer een beetje. Wat als hij voor de eerste keer alleen kan gaan zitten of omrollen, en ik ben er niet bij? Na het werk haast ik me zo snel mogelijk om naar huis te gaan om hem op te kunnen halen en zoveel mogelijk met hem bezig te zijn. Hoplijk kunnen we binnenkort wat meer van Oskar genieten, en zijn broertjes of zusjes, onder de Senegalse zon.

 

Audrey

 

Reactie schrijven

Commentaren: 5
  • #1

    Hilde vd Aertskes (donderdag, 13 april 2017 18:48)

    Prachtig verhaal, wauw

  • #2

    Kathy (donderdag, 13 april 2017 19:42)

    Zooo mooi geschreven , pinkte zelf een traantje weg , misschien ooit in Senegal he hihihih♡♡♡♡♡

  • #3

    Belinda (vrijdag, 14 april 2017 15:55)

    heel mooi verhaal xx

  • #4

    Brigitte Van Hoe (vrijdag, 14 april 2017 20:44)

    Heel nemend,weet dat je moeilijke tijden heb doorgebracht. Maar nu zijn jullie gelukkig en er is veel liefde � en hopelijk komt jullie dromen uit. dat wens ik jullie dikke kusjes �

  • #5

    Rosette (zaterdag, 15 april 2017 18:58)

    Prachtig verhaal ❤