Het verhaal van mama Stacey

Milton (33) en ik (26) zijn 3 maanden samen als we erachter komen dat er een kleintje op komst is. Het meest enge was dat je niet wist hoe de ander hierop zou reageren. Zou hij boos worden, is dit iets wat hij nog lang niet wil? Toen we er achter kwamen, kon ik het pas na de tweede test echt geloven. Milton wilde er niet dagen over denken wat we gingen doen. We zijn gelijk het gesprek gestart. Waarna de lieve woorden kwamen dat ik nog een stukje jonger ben, hij is er wel klaar voor, maar was ik dat ook?

 

Absoluut! Onze Love is uit liefde ontstaan, met liefde gedragen en vol liefde verwacht!

 

De zwangerschap

Alles lijkt goed te gaan. We mochten de kleine al met 7 weken zien met een inwendige echo onderzoek en waren gelijk verliefd op het kleine hartje dat je duidelijk zag kloppen. De weken gingen voorbij gepaard met misselijkheid en was ik erg vermoeid. De 20 weken echo kwam eraan! Ah, wat waren we blij dat we onze kleine meid weer konden zien (natuurlijk wisten we pas dat ze een meisje was bij een geslachtsbepaling echo met 15 weken zwangerschap). De echoscopiste legde uit wat ze allemaal ging bekijken en waarom. Ruim 60 minuten hebben we mogen genieten van ons meisje. Echter kwam de echoscopiste wel tot de conclusie dat ze aan de kleine kant was. We moesten later maar terug komen voor een groei echo. Met 28 weken kwamen we terug, we hadden geen spanningen en alles voelde goed. Tijdens de echo kwam bij mij de schrik er flink in! Alle alarmbellen gingen rinkelen bij de echoscopiste! Ze was veel te klein en groeide niet, ze zat ruim onder het gemiddelde zei ze! Gelijk kwamen de vragen; Rook je? Ben je erg druk? Ben je gestrest? Sport je actief? Gelukkig kon ik op alle vragen nee beantwoorden. Ik moest zo snel mogelijk een afspraak maken in het ziekenhuis om een extra echo te laten maken. In de avond werd ik nog gebeld door de verloskundige die zei: 'Ik hoor dat je slecht nieuws gehoord hebt, hoe gaat het met je?'. Nou toen had ik het niet meer, wat is er aan de hand? Ik moest bedrust houden, elke dag goed voelen of ik haar voelde bewegen en zo niet, dan gelijk naar het ziekenhuis bellen. 

 

Je kan begrijpen dat een jonge moeder nu juist WEL in de stress schiet. Gelukkig was Milton niet gestresst. Er is niks aan de hand, wij waren ook klein en ze heeft Aziatisch bloed! Gemiddelde zijn gemiddelde, ik denk dat er niks aan de hand is.

Drie dagen later zaten we in het ziekenhuis bij de gynaecoloog om de echo te bespreken. Ze keek eerst naar Milton, daarna naar mij en zei: 'Ik snap niet waar de ophef vandaan komt. Als ik naar jullie kijk zijn jullie ook niet fors. Ik zie geen reden om alle alarmbellen af te laten gaan. Laten we over twee weken nog een echo doen en dan zien we wel verder.

Twee weken later deden we de echo en precies zoals ze zei, niks aan de hand. Gewoon een klein, slank meisje. Wees blij zei ze! Gaat alleen maar fijn(er) worden bij de bevalling.

 

De bevalling

Ik was 41 weken zwanger toen we met het ziekenhuis besloten hadden mij te gaan inleiden. Maandagmorgen 28 November 2016 om 08:00! Om 07:00 in de ochtend werd ik gebeld door het ziekenhuis, 'sorry we zitten vol, we verschuiven het naar morgenochtend'. Je snapt wel hoe ik me voelde, je verwacht vandaag je kindje te gaan zien en dan word het zomaar als een tandarts afspraak even verschoven! Om 10:00 belde ze me terug, er is plek! Doe rustig aan en pak op je gemak je spullen, dan zien we je zo verschijnen. Dat hebben we letterlijk genomen, alles op ons gemak gedaan en rustig vertrokken.

 

De hele ochtend had ik al wat buikpijn, misschien een scheetje die vast zit?! In het ziekenhuis legde ze uit hoe een inleiding werkt en dat er kans bestaat dat het nog zo'n 12 uur kan duren voordat mijn baarmoedermond er klaar voor is. Maar eerst ging ze voelen hoe de baarmoedermond nu was. Nou meid zei ze. Je hebt al 3 cm ontsluiting. Ik ga nu je vliezen breken en we gaan beginnen. Pff, wat een opluchting! Ze komt eraan!

Ja vliezen breken voelt net zo vies als dat ze zeggen, het lijkt echt net of je jezelf onder plast. Om de bevalling wat sneller te laten verlopen kreeg ik een infuus met Oxitocine toegediend. Even ging het goed tot dat het hartslagje daalde van Lova en ze hadden het onmiddellijk stop gezet. Gelukkig pakte mijn lichaam het natuurlijk op en gingen we verder zonder infuus.

De weeën werden steeds heftiger. In het begin zat ik nog lachend selfies te maken en deze te versturen naar vriendinnen. Later toen de pijn echt heftig werd, kon ik me wel voor de kop slaan dat ik eerder zo blij selfies zat te maken. Oké, nu werd het serieus! Ik weet eindelijk waarom die handgrepen op een ziekenhuis bed zitten! Zo fijn om die hard vast te pakken en al je kracht er in te zetten, zonder iemand anders pijn te moeten doen! Wat mij hielp tijdens de weeën is het verlangen naar dat het weer over is. Daar bleef ik me op focussen want het voelde zo lekker wanneer die over is, dat ik liever op dat punt concentreerde dan ik dacht "O jee daar gaan we weer!".

 

Nog meer pijn. Ik wist niet meer waar ik heen moest of hoe ik moest gaan zitten van de pijn. Ik vroeg aan de verloskundige of de pijn heviger word of dat er meer weeën ging komen? Ze zei dat ik best op het hoogste punt kon zitten  nu qua pijn. De gekke gedachten die ik kreeg was als het zo blijft, dan kan ik het makkelijk aan. Maar meer pijn echt niet!

Onze dochter Lova


12 uur later: opeens kon ik de wee niet meer weg zuchten (ik heb geen puf cursus gedaan, en de verloskundige legde me het daar uit en het ging perfect).

Ik riep heel hard tijdens de wee naar mijn vriend KNOOOOPP!!! Hij moest op de rode knop drukken zodat de verloskundige kwam!

Toen kwam er nog een wee die ik niet weg gezucht kreeg. Ik wist bij de eerst al, dit is persdrang! De verloskundige kwam en begon tijdens een wee te voelen op hoeveel cm ontsluiting  ik zat (handig om te weten, het is 3 keer persen in 1 pers wee). Ik perste telkens twee keer.

Na een half uur zei ze dat ik het drie keer moest doen.  Ze gaf aan dat ze misschien gingen inknippen en dat ze alvast een plaatselijke verdoving deed. Thank god! Niet ingeknipt en dus ook niks van het persen gevoeld haha!

 

Na een uur persen is onze kleine meid geboren om 23:30 met een enorme bos haar en is ze kerngezond!

Te klein? Geen sprake van!

Ze was 50 cm en 3010 gram!

 

 

Onverwacht

Mijn placenta kwam er na een half uur nog steeds niet uit. Ze brachten mij met spoed naar de OK omdat ik te veel bloed had verloren. Dit was voor mij niet traumatiserend of iets. Ergens wist ik dat dit kon gebeuren en had ik in het geboorteplan al gezet dat Lova dan direct op papa's blote borst moest komen te liggen! Stiekem vond ik het heerlijk om naar de operatiekamer te moeten. Even geen pijn en even heerlijk slapen voordat de drukte weer begint. En het was ook best fijn.

 

Kraamweek

Na een nachtje in het ziekenhuis geslapen te hebben mochten we de volgende dag om 14:00 naar huis. Om 15:00 was de kraamhulp er. Helaas kunnen wij niet zeggen hoe leuk de kraamweek was en wat voor lekkere kunstwerken we als ontbijt kregen. Milton heeft vanuit zijn bedrijf 2 weken vrij na de bevalling. Hadden we wel kraamhulp nodig? Voor Milton was het fijn want die leerde van haar verschonen en nog wat kleine dingetjes. Eerlijk gezegd hoefde ik niet veel te leren, alles ging vanzelf en ik voelde me goed. Borstvoeding was wel fijn om te leren en dat heeft ze goed gedaan. Na 3 dagen hadden we alles wel onder de knie. Als ik mijn handen vrij moest hebben, of meer moest rusten dan was Milton daar. Als hij wilde slapen dan was ik daar. Lova groeide goed, poepte goed en was gezond. Kraamhulp vonden we niet meer nodig. We besloten dan ook om een dag met zijn 3tjes te zijn en hebben haar de zondag niet laten komen. Waarop ze stellig zei dat het niet mogelijk was om een dag geen kraamzorg te krijgen, je hebt 8 dagen en alle 8 dagen moet er iemand zijn. Oké, dit was mij niet bekend maar ik had zoiets van, als ik jou niet in mijn huis wil hebben, dan ben je er ook gewoon niet (was dit mijn leeuwinnen moeder gevoel?). Na het hoofdkantoor gebeld te hebben van de kraamzorg was het prima dat ze een dagje weg bleef. 

 

We waren al niet erg tevreden over haar. Schoonmaken van de toiletten werd met een nat doekje gedaan (geen schoonmaakmiddel, dat was slecht voor haar handen), we kregen te horen dat ze een zieke hond had met schurft (wat doe je dan bij een NEWBORN!), en werden er geen handen gewassen, ongevraagd deed ze haar pink in Lova's mond en begon om 08:30 (dat was makkelijk voor haar). Kan je begrijpen dat we best zonder haar konden?

 

Hadden we om een ander moeten vragen? Ja, maar daar hou je je helemaal niet mee bezig op zo'n moment. Je bent met je gezinnetje bezig en pas later denk je erover na hoe het eigenlijk was.

 

 Inmiddels 4 maanden verder!

Tjonge jonge, wat waren de eerste 2 maanden toch wel echt even wennen. Papa was emotioneel van zijn kleine meid, mama haar hormonen zitten nog niet op de juiste plek en een heel nieuw leven met een kleintje erbij (dagen nacht). Maar nu, helemaal gewend! We kunnen niet meer zonder haar! De stappen die ze maakt belonen elke dag weer je engelen geduld en slapeloze nachten (al sliep ze vanaf 7 weken al door..!)

 

Het is een onbeschrijfelijke liefde die je nooit eerder gekend hebt!

 

Stacey

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Callisz (zaterdag, 15 april 2017 14:49)

    Zo herkenbaar, hier geen leuke kraamtijd (door de hulp) gelukkig na 2,5 dag een vervanger gekregen. Buiten t feit dat de klik er niet was deed ze geen controles, hield geen logboek bij, vond van alles belachelijk en als klapper mocht ik mijn bed niet uit. Ik verkrampte als ik haar met mijn baby zag en dan had ik ook nog mn schoonfamilie die t nodige roet in t eten gooide. Ik was blij toen wij eindelijk samen waren zonder al die poespas.

    Lekker he toch even onder narcose, had ik ook en wat denkje.. toen hebben ze gelijk de boel even gehecht. Bijkomend voordeel haha.