Het verhaal van mama Jennifer

Ik stond in de keuken toen mijn man aan mij vroeg of ik met hem naar het buitenland wilde. We stonden op het punt om te gaan trouwen en ik was wel toe aan een nieuwe uitdaging in mijn leven...

 

5 maanden later vertrokken we naar Boston voor 2 jaar waar mijn man Dennis zou gaan werken. Het was ook geen groot geheim dat ik graag moeder wilde worden. Het liefst een groot gezin als dit mij gegund is. Nu we naar de US zouden verhuizen besloten wij dat dit ook een mooi moment was om aan kinderen te gaan beginnen. Aangezien ik mijn werk zou opzeggen en nog geen baan had in de US. Nu kon ik fulltime moeder zijn en optimaal genieten van mijn zwangerschap. Ik stopte met de pil en binnen een paar maanden raakte ik zwanger. Ik had me er op voorbereid dat zwanger worden wel even kon duren maar toen ik een paar dagen voordat ik ongesteld zou moeten worden mezelf anders voelde dan normaal wist ik dat het raak was. Dolgelukkig waren wij met het nieuws en tegelijkertijd was het ook heel spannend.

Want ja, spannend was het zeker nu we in US zwanger waren ver van onze familie en vrienden.

 

Mijn man zat naast mij toen de dokter op zoek ging naar het kindje in mijn buik. 7 weken zwanger was ik en het hartje klopte. De afspraak erop was het kindje weer wat gegroeid en leek alles goed te gaan. Dit was het moment voor ons om het aan het thuisfront te laten weten dat we in verwachting waren. Iedereen was blij voor ons ondanks dat ze het wel jammer vonden dat ze de zwangerschap niet van dichtbij konden meemaken.

 

 

De eerste paar weken van mijn zwangerschap ben ik misselijk geweest en had ik maar weinig trek. Vanaf week 15 ging dit gevoel over. Ik heb echt een ontzettend fijne zwangerschap gehad. 

Tussendoor is mijn vriendin en haar vriend langs geweest, de vader van mijn man met zijn vriendin, mijn moeder, grote zus en haar man. Ook hadden we de mogelijkheid om even terug naar Nederland te gaan. Daar werd ik verrast met maar liefst 2 babyshowers! Zo bijzonder. Daarna ging het snel. Doordat mijn placenta losliet van de baarmoeder had ik last van bloedingen. Maar de gynaecoloog nam geen risico en besloot dat Thomas met 37 weken geboren moest worden. Het was een lange en spannende bevalling, de weeën kwamen niet goed op gang en toen ze er eindelijk sterk genoeg voor waren bleek Thomas vast te liggen en kon ik met geen mogelijkheid natuurlijk bevallen. Uiteindelijk is hij met een keizersnede geboren. Hier in de US is het gebruikelijk dat je bij een keizersnede 5 dagen in het ziekenhuis blijft. Gelukkig had ik een kamer voor mezelf en kon mijn man bij mij blijven slapen. Een voordeel van in ons geval in het buitenland bevallen is dat we echt in onze bubbel leefde en dat we rustig konden wennen aan elkaar.

We hebben er geen spijt van dat we ervoor hebben gekozen om in het buitenland een kindje te krijgen. Het is enerzijds ook fijn dat we in onze eigen bubbel hebben kunnen genieten van elkaar. Zelf kom ik uit een groot en druk gezin en heb ik 5 hele lieve neefjes. Ik mis het wel dat ik de zwangerschap en mijn kind niet meteen heb kunnen delen met de rest, dat we geen bezoek hadden toen het spannend werd tijdens de zwangerschap of nadat Thomas is geboren in het ziekenhuis. Zoals mijn broers en zussen dat wel kunnen doen en of hadden. Nu Thomas bijna 4 maanden oud is zijn we voor 3 weken naar Nederland gekomen en hebben we een druk bezoekschema. Want zeg het nou zelf; zo een lief knap kind als Thomas moet je wel showen aan iedereen!

 

Veel mensen vragen aan mij wat nu echt de verschillen zijn met zwanger zijn en een kindje krijgen in Nederland en in dit geval Amerika. Veel dingen zijn hetzelfde zoals de hoeveelheid aantal controles tijdens de zwangerschap. Amerika kent geen zwangerschapsverlof dat bij de wet geregeld is. Dat heb je alleen als je werkgever dit als secundaire voorwaarde aanbiedt. In ons geval heeft mijn man 6 weken ouderschapsverlof  (Zijn werkgever maakt geen onderscheid in mannen en vrouwen. Beide hebben even lang verlof.) welke je binnen het jaar aaneengesloten kan opnemen of 3 weken flexibel. Vrouwen in de US werken veelal door tot aan de bevalling. Verder kent de US geen kraamhulp. Bij een 'normale' bevalling in het ziekenhuis blijf je totaal 2 dagen in het ziekenhuis en bij een keizersnede 5 dagen (m.u.v. complicaties etc.). Familie en vrienden helpen je thuis of je kan ervoor kiezen om een zwangerschapscursus te nemen. Uiteraard zijn er in de omgeving ook Parends clubs waar je naartoe kan gaan waar allerlei dingen zoals voorlees middagjes, speelochtenden etc. worden georganiseerd. Verder heb ik het idee dat borstvoeding in US meer vanzelfsprekend is dan in Nederland. En dat ze juist adverteren met het feit dat je je niet schuldig hoeft te voelen als borstvoeding geven niet voor jou is weggelegd om wat voor redenen dan ook.

Mijn trots, Dennis en Thomas!


Het mooiste van zwanger zijn en een kind krijgen vind ik wel dat mijn man vader is geworden. Het is zo leuk om te zien hoe hij zijn vaderrol tot zich neemt. Elke keer als ik mijn man en Thomas samen zie stroomt mijn hart weer over van liefde. Nu Thomas wat ouder is kunnen we weer dingen ondernemen en de US verder ontdekken!

 

Jennifer

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Kim (zaterdag, 22 april 2017 19:57)

    Wat een leuk verhaal