Het verhaal van Nanda

"Mama kijk! Baby!". Mijn liefde voor baby's zat er al heel jong in, eigenlijk is het er altijd al geweest. Vanaf de fase waarin ik leerde lopen had mijn moeder haar handen vol aan mij, bij elke kinderwagen die voorbij reedt moest ik even buurten en "baby kijken". Zelfs toen wij met familie een dagje naar ponypark Slagharen gingen was ik in geen enkele attractie geïnteresseerd maar heb ik de hele dag genoten van al die kinderwagens die voorbij reden.

 

Niet zo gek dat ik hier dan ook mijn werk van wilde maken. Eind Juni ben ik klaar met mijn opleiding tot verpleegkundige en momenteel doe ik mijn afstudeerstage op de verloskunde in het Martini ziekenhuis in Groningen. Een plek waar ik keihard voor heb gewerkt en waarvan ik zeker wist dat daar mijn hart zou liggen. Waarom ik dat zeker wist? Geen idee, maar soms heb je gewoon de passie die je ergens toe drijft. Ik kan niet goed uitleggen hoe bijzonder het is om elke dag zo dichtbij een emotionele gebeurtenis als een bevalling te mogen zijn. Geboorte is zoiets moois, zo kwetsbaar en zo puur, ik zou voor geen goud mijn ervaringen tot nu toe willen missen. Elke dag begin ik met een lach, maar sluit ik ook af met een warm gevoel. Desalniettemin soms ook heel verdrietig, want zoals vele ouders en hulpverleners weten is het niet altijd rozengeur en maneschijn maar kan er ook een enorme donderwolk heersen. Dood en leven ligt angstig dichtbij elkaar en daar ben ik mij op de verloskunde wel elke dag heel bewust van. Een kindje krijgen is een enorm wonder, een gezond kindje krijgen al helemaal! De aller eerste keer dat ik bij een keizersnede aanwezig was heb ik vanaf de geboorte van het kindje tot een kwartier daarna kippenvel over mijn hele lijf gehad. Het ontroerde mij dat ik het van zo dichtbij mee mocht maken en dat alles zonder complicaties was verlopen.

 

Terugkomend op het geen wat mijn werk soms heftig en verdrietig maakt. We zijn allemaal mensen, mensen met een hart en een gevoel. Soms heb je dan ook momenten die je een koude kippenvel geven, geen kippenvel van ontroering maar kippenvel van intens medelijden. Bijvoorbeeld dat moment wanneer een twintig weken zwangere vrouw hevig de weeën weg puft en de weg vraagt naar de verloskamers. Je loopt met haar mee, wijst haar de weg en doet er alles aan om haar ook maar iets van een liefdevolle en vertrouwd gevoel te geven, wetend dat haar kindje komt te overlijden. Ik ben ook maar een mens, en ik zou liegen als ik zeg dat ik dat soort dingen niet mee naar huis neem. Er zijn ontzettend veel dingen die ik los kan laten, maar dit soort dingen blijven je bij.

 

Hoe gek het misschien ook klinkt, door het van zo dichtbij mee te maken word je je pas echt bewust van hoe complex zwangerschap en bevallen eigenlijk is. We kunnen tegenwoordig zoveel, en ook zeker in de medische wereld. Denk bijvoorbeeld aan de keizersnede, vroeger overleefde je die niet en werd het gedaan omdat volgens de wet een vrouw niet met een foetus in de buik begraven mocht worden wanneer zij overleed. Nu is het de meest uitgevoerde operatie ter wereld en kunnen ze het door goede anesthesie methoden en antibiotica veilig uitvoeren. Zwangerschap daarentegen is heel complex, we hebben daar niet niet heel veel invloed op. Ik heb zelf een hele grote kinderwens, altijd al gehad, ik weet hoe vaak het goed gaat, maar ik weet ook wat er allemaal mis kan gaan. Ik wil het, als we er aan toe zijn, niet in de weg laten staan maar het speelt wel in mijn achterhoofd.

 

Desondanks zie ik vaak vreugde, enorm veel tranen en zie ik grote stoere papa's met flinke spierballen ineens heel klein en teder worden. Elke bevalling is echt anders, niet alleen te lezen in de vele bevallingsverhalen, maar ook bij elke bevalling terug te zien. Hoe apart eigenlijk dat wij als mensen onder elkaar zo enorm kunnen verschillen in hoe we ergens mee om gaan. Sommige (aanstaande) papa's moedigen hun partner/vrouw net zo hard aan als de verloskundige en coacht haar door de persweeën heen, de andere papa is eigenlijk compleet overrompeld door de gehele situatie en weet zich totaal geen houding te geven. Ik vind het fijn ook tijd voor de vaders te maken en ze af en toe even te kunnen ondersteunen, ze hebben het soms ook best moeilijk ;-)...

 

Op de kraamafdeling begeleiden we ouders met een pasgeborene, en het mooie is dat wij zoveel mogelijk aan kunnen sluiten op de behoefte van deze ouders. De ene ouder heeft veel meer ondersteuning nodig dan de ander, een kraamvrouw heeft vaak duizenden vragen en het is mooi om er op dat moment voor dingen te kunnen zijn en de eerste uren/dagen zo aangenaam mogelijk te maken. Het is zo leuk om nieuw gebakken papa's en mama's te leren hoe ze hun kindje kunnen verzorgen, die trillende handen omdat ze zo bang zijn hun wonder pijn te doen. Het is mooi om te zien hoe snel de zekerheid van ouders groeit binnen zo'n korte tijd.

 

Elke dag op de verloskunde is voor mij een cadeautje, ik kan in één blog ook gewoon niet beschrijven wat er allemaal gebeurd en wat ik er allemaal mee maak. Ik kan alleen zeggen dat ik mij enorm vereerd voel getuige te mogen zijn van een nieuw leven en het enorme vertrouwen dat er in mijn handen gelegd wordt. Elke dag is een nieuwe uitdaging en elke dag ervaar ik weer nieuwe dingen, geen bevalling, geen vrouw, geen kind en geen kraambed is hetzelfde. Wacht niet op een goede dag maar maak er één!

 

Vanaf September ga ik eindelijk doen waar écht mijn hart ligt, starten met de opleiding tot verloskundige. Want grote avonturen... tja die beginnen klein.

 

Nanda

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Joannheidie (woensdag, 26 april 2017 22:13)

    Wat fantastisch mooi geschreven, ik kreeg er tranen van. Lijkt me ontzettend heftig werk, en wat bijzonder fijn dat er mensen zijn zoals jij met een passie en een prachtig hart.