Het verhaal van mama Carmenza

 

Vroeger keek ik vaak de foto albums van mij door, ik zag dat mijn moeder mij ook droeg op foto's.

Ik vroeg wel eens, ‘ waarom droeg je mij waarom zat ik niet gewoon in een wandelwagen?’

Ze zei dan altijd, ‘zo had ik jou dicht bij me en mijn handen vrij!’.

Dragen is voor mij altijd iets normaals geweest, daar ben ik mee opgegroeid, niet dat mijn moeder mij lang gedragen heeft maar toch, ik kende het.

Of ik zou dragen was geen vraag, ik wou perse dragen.

Ik wou dat gevoel ook hebben wat mijn moeder had toen ze mij droeg.

 

dat het een draagzak werd was naar veel wikken en wegen ook besloten.

Dat ‘geknoei’ met een doek, dat was niet wat voor mij dacht ik.

Alhoewel ik nu wel eens een beetje jaloers kijk naar al die mooie doeken en knopen, misschien toch maar eens een doek  proberen? 

 

Ik heb tijdens de kraamweek gekozen voor een Manduca, eigenlijk wou ik de draagzak al thuis hebben voor ik zou bevallen, maar Ayden kwam 2 weekjes eerder dan de uitgerekende datum.

Ik heb voor een Manduca gekozen omdat Ayden hier zonder insert vanaf de geboorte er in kon zitten en hij kan tot 4 jaar meegaan!

Ik vond de kleur ook erg mooi, babyblauw met vogeltjes, maar als ik nu nog een keer moet kiezen zou ik voor een neutralere kleur gaan.

Ik denk dat de kraamweekwolk ook iets heeft bijgedragen aan de kleurkeuze ;)

Stiekem ben ik al weer aan het kijken voor een andere draagzak, onder de mom van ‘je moet toch afwisselen he ‘ 

De Draagzak wordt bij ons thuis ‘De zak’ genoemd, ik heb wel eens vreemde blikken gekregen op de parkeerplaats als Mike aan mij vroeg of ik ‘De zak’ bij mij heb.

 

Het mooiste aan dragen vind ik het contact wat je hebt met je kindje, je voelt zijn warmte zijn bewegingen, en.. hij is direct op kusjes afstand!

Als Ayden wat onrustig is en wil kroelen bij mama gaan we vaak even een rondje wandelen, even door het park, even bij elkaar en verder niets!

Heerlijk, Ayden valt vaak in slaap tegen de tijd dat we naar huis lopen en ik geniet intens van hem, en van ons op dat moment.

Maar ik vind hem ook praktisch, als ik even naar de stad ga kan ik overal tussendoor lopen, inplaats van ruimte te maken met een wandelwagen.

 

Maar nu, word ayden toch wel erg zwaar op de buik, we moeten echt gaan beginnen met rugdragen en dat vind ik nog wel een lastige.

Want hoe krijg ik hem op mijn rug met een jas aan!?

Hoe krijg ik heb überhaupt zo snel op mijn rug als dat ik hem op mijn buik krijg!?

We oefenen veel thuis op bed maar erg snel gaat het nog niet.

Ik moet wat meer geduld hebben, of toch maar proberen te knopen dan nu.

 

practice makes progress ! 

 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0