Mama Jennifer

Anne Faber is gevonden. Afgelopen weken stond het nieuws in teken van Anne Faber. Iedereen leefde mee, veel mensen waren opzoek naar Anne. Ze was vermist en niemand wist waar ze was. Er werd een hoop gespeculeerd. Je hoopt dat ze ergens is en levend gevonden wordt. Dat iemand haar een knuffel geeft en beloofd dat ze er voor haar zullen zijn zodat ze deze nare ervaring kan verwerken. Dat hoop je. Maar helaas. Er werd een zekere man in de gaten gehouden die in eerste instantie wat mij betreft niet eens vrij had mogen rondlopen. Nu is deze man hoofdverdachte van de zaak. Dankzij zijn aanhouding is Anne Faber gevonden.

 

Anne was iemands iemand. Iemands dochter, klasgenootje, collega, vriendin, nichtje, buurmeisje en nog veel meer. Iemand die gewoon op een vrijdagmiddag door de regen fietste en de verkeerde is tegengekomen. Je probeert er een beetje over na te denken en vraagt je af hoe dat dit had kunnen gebeuren. Vroeg de betreffende man Anne misschien om de weg? En was zij zo vriendelijk en attent om voor hem te stoppen in de regen en hem te helpen?

 

Als ik haar foto ziet dan breekt mijn moederhart. We leven in een wereld met ook slechte mensen en daar word ik een enorm verdrietig van. Niet zozeer voor mijzelf maar vooral voor mijn iemand. Mijn broer, zussen, vrienden, neefjes, ouders, buren, kennissen, vreemde mensen met een bekend gezicht maar vooral ook om mijn zoon Thomas. Ik hoop dat ze veilig zijn en dat zij niet een verkeerde persoon tegenkomen. Ik hoop dat iedereen veilig is en dat dit nooit meer gebeurt. Waar dan ook.

 

Thomas is dan nu weliswaar 9 maanden oud en het duurt dan nog wel even voordat hij in de regen op de fiets stapt en vertrekt naar een vriend, nog even snel een foto maakt en dan snel doorrijdt. Je vertrouwt er een beetje op dat de wereld veilig genoeg is en dat je kind gewoon op een vrijdag eind van de dag op de fiets kan stappen en aankomt op bestemming.

Je wilt mensen vertrouwen en je veilig voelen. Je wilt als moeder zijnde een kus aan je kind geven zeggen dat je van ze houdt en dat ze voorzichtig moeten zijn. Voorzichtig in de zin van: niet met je fiets een stoeprand raken of het regent zorg ervoor dat je niet ziek wordt. Ik kan me niet voorstellen hoe dat de nabestaande van Anne Faber zich ook maar een beetje voelen. Ze zullen intens verdrietig zijn, het misschien niet begrijpen en boos zijn op het leven. Ik wens ze onnoemelijk veel sterkte met het verwerken van deze intense verdriet.

 

Ik ben blij dat Anne eindelijk is gevonden maar verdrietig in welke staat dat ze gevonden is. Ik geef Thomas nog maar even een dikke knuffel en een kus en ik besef me nogmaals dat het leven niet altijd even eerlijk is en dat we er uiterst voorzichtig mee om moeten gaan.

 

Jennifer

Reactie schrijven

Commentaren: 0