Mama Robin

Mijn bevallingsverhaal...

Zoals veel new mommy’s heb ook ik er sterk over nagedacht of ik mijn verhaal zou delen met de rest van “de wereld” De reden waarom ik het toch doe is omdat ik het zelf ook fijn vind om te vertellen, het was dan ook een fijne en snelle bevalling met een wat ruwe afloop maar met een fantastisch resultaat: onze zoon Lux. 

 

Kort máár krachtig zal ik je meenemen naar zondag 20 augustus heeeeel vroeg: 04:00 Ik werd wakker en voelde me buik rommelen, ik moest naar de wc. Jeroen volgde mij want hij moest ook (allebei aan de diarree!)  We hadden die avond bij mijn moeder gebarbecued dus het lag vast aan het pittige eten. Eenmaal terug in bed merkte ik dat het niet over was. Gauw gaan slapen dacht ik.. Om 06:00 werd ik weer wakker door de aanhoudende buikpijn. Ik liet Jeroen liggen en ging thee zetten voor mijzelf. Vroeg me af of het weeën konden zijn..? Ik was 37 weken en 4 dagen zwanger. Ik wist het niet. Dronk mijn thee op en merkte dat de “pijn” toenam. Maar nog steeds was ik prima in staat te communiceren en te lopen. Om 10:00 ging ik met Jeroen douche en verloor ik mijn slijmprop. Jeroen belde de verloskundige en om 11:00 was ze aan huis. Simone heette ze (super leuke vrouw!) ik was nog steeds alert en voelde me verder goed. Ze nam me mee naar de slaapkamer en ging even “kijken” (Ze zeggen altijd kijken maar ze bedoelen gewoon voelen!!) ik zag aan haar gezicht dat ze schok en vroeg gelijk: wat is er? Ze zei: “Nou, je hebt al 6 cm ontsluiting! Ik vind het zo apart je hebt nog helemaal geen echte pijn en je bent goed aanspreekbaar..” Ik zag dat Jeroen schok en ikzelf ook eigenlijk wel. Wauw dat was snel gegaan! En ook dacht ik: O het gaat nu echt gebeuren! Vandaag op deze zondag 20 augustus gaan Jeroen en ik papa en mama worden! Simone adviseerde ons om naar het ziekenhuis te gaan omdat wij dat zo hadden afgesproken en ik dat graag wilde. 

 

Om 13:00 kwamen we in het ziekenhuis aan en we installeerde ons. Nog steeds voelde ik mij prima , merkte wel dat het wat zeurderiger werd maar nog steeds niet van: O MIJN GOD IK GA DOOD VAN DE PIJN! (Wat je overigens wel moet voelen want anders krijg je geen baby!) om 14:30 wilde Simone weer even “kijken” en ik zat nog steeds op 6 cm ontsluiting. Ze wilde mijn vliezen doorprikken want dat was uit zichzelf nog niet gebeurd. Vanaf dat moment ging het enorm snel. Binnen 2 sec kreeg ik zulke erge weeën dat ik echt net 3 stappen naar de douche kon zetten en daar kon gaan zitten op een krukje en verder zei ik niks meer. Volgens Jeroen werd ik spierwit en zat ik in mijn eigen flow. Jeroen bleef bij me en samen vingen we de weeën op. Jeroen hield de douchekop vast en sproeide het warme water over mijn rug (ik had last van rug weeën) na ander half uur wilde Simone weer even gaan “kijken” en had ik 10 cm ontsluiting! YES! We konden gaan persen, en gelukkig maar want ik kreeg al een beetje het “ik ga dood” gevoel! Op de een of andere reden had ik altijd het idee dat het persen geen pijn deed en het snel voorbij was, als je mocht gaan persen was je baby er bijna! Nou.. NO WAY! Bijna 2 uur lang heb ik toen nog geperst! Lux kwam maar niet goed door het geboorte kanaal.. Mijn bekkenbodem was te strak. Allemaal verschillende poses aangenomen maar het mocht niet baten. Tegen 17:30 zei Simone: “ Ik geef je nog 3 weeën en anders haal ik een vacuüm pomp” 2 weeën verder liep ze naar de telefoon om te bellen voor een vacuüm pomp maar het was niet meer nodig.. Mijn aller laatste wee was zo krachtig en ik perste zo goed mee dat Lux daar was ! Om 17:49 was onze zoon geboren. YES I DID IT! Helemaal op eigen kracht! Zo trots was ik op mezelf. 

Na een half uur zei Simone dat ze even een chirurg ging roepen omdat ik toch wel erg was uit gescheurd.. Ik schok me rot! Helemaal omdat ik dit niet had verwacht en helemaal niet had gevoeld.. Om 19:00 werd ik meegenomen naar de OK waar ik onder algehele verdoving gehecht moest worden aan mijn totaal ruptuur. ( voor de mensen die deze term nog nooit zijn tegengekomen: van voor naar achter helemaal uitgescheurd) Ik liet Jeroen en Lux samen achter en vond het doodeng! (Ik was voor het laatst onder narcose geweest toen ik 6 was voor mijn keelamandelen!) de chirurgen beneden waren super lief! Ze feliciteerde mij en kalmeerde me waarna ik heel rustig onder narcose ging. Na een uurtje was ik weer terug bij mijn gezin. 

 

Dit verhaal wilde ik graag met jullie delen omdat er voor mijn gevoel nog steeds een “taboe” zit op uitscheuren. Het is niet hip , cool of stoer maar het hoort erbij! Bijna niemand scheurt helemaal niet uit! Totaal ruptuur komt 2 op de 100 keer voor en laat ik nou die gelukkige zijn! Maar we overleven het allemaal weer en worden sterker door wat je meemaakt. En laten we niet vergeten waar je het allemaal voor doet: Je eigen kindje! Ik zou het zo weer over doen! 

Thanks voor Reading!

 

 💋 

Xxx Robin 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0