Papa Marco

De ervaringen van een jonge vader (deel 2)

Wie deel 1 van mijn 3-delige gastblog heeft gelezen, weet hoe de bevalling van Myranda is verlopen. Eindelijk konden we met z'n drietjes thuis genieten. Voor even dan.

 

Kraamhulp

We hadden vanwege het drukke schema van onze kraamhulp ervoor gekozen akkoord te gaan met haar voorstel. Namelijk 8 halve dagen waarbij ze de eerste dag vanaf de middag aanwezig zou zijn. Dat bleek een mooie keus.

Vooropgesteld dat we een schat van een kraamhulp hadden, was haar aanwezigheid van een halve dag enerzijds een must en anderzijds een momentje van 'Hè, hè. Ook wel weer lekker.' 

Allebei zijn we gezegend met lieve moeders maar in zo'n weekje waren we extra gezegend met nog een moeder. Een lieve doch strenge moeder die een oogje heeft voor onhandigheid. Ze was aan het juiste adres.

Waar ik vanaf de geboorte het gevoel had dat het allemaal vanzelf ging, bleek dit bij aanvang van de middag toch niet helemaal het geval. De intentie van schoonmaken van de flesjes was goed. Echter niet geheel op de juiste wijze. De intentie van het naar boven dragen van Bo was goed. Echter niet geheel op de juiste wijze. De intentie van Bo wassen in de Tummy Tub was goed. Echter niet geheel op de juiste wijze. Voor de goede orde, ik hield haar hoofdje keurig boven water.

Het was allemaal goed bedoeld, heel goed zelfs. Echter niet geheel op de juiste wijze. Waar ik na de ochtend het gevoel had best lekker bezig te zijn, was dit na de middag verdwenen. Evenals onze kraamhulp, toch wel lekker.

Uiteraard hadden we onze kraamhulp de sleutel van de voordeur gegeven en na een gebroken nacht lagen we met zijn drietjes om acht uur 's ochtends nog lekker te slapen. Door het slaaptekort hadden we haar niet eens binnen horen komen, totdat de deur van de slaapkamer met zijn typisch krakende geluid opengaat. 'Goedemorgen! Lekker geslapen? Kijk eens, ik heb een ontbijtje op bed voor jullie.' Wat een verwennerijtje.

Terwijl wij genoten van het werkelijk heerlijke ontbijtje, nam onze kraamhulp plaats op het voeteneinde van het bed. Nu ben ik gewend aan een bepaald ochtenditueel. Iedere ochtend begin ik op autistische wijze aan de dag. Een tweede vrouw in een wit uniform op het voeteneinde van ons bed behoort niet tot dat ochtendritueel.

Genant!

Als onze kraamhulp vervolgens vraagt hoe de nacht is verlopen en deze vraag na 5 seconden ook alvast beantwoordt met 'kort zeker, hi, hi', vermoedelijk omdat Myranda en ik tegelijkertijd op een stukje brood aan het kauwen zijn, zucht ik inwendig. De zucht heeft ademnood en komt er al gauw weer via een ander kanaal onder mijn deken terecht. Genant!

Onze kraamhulp onderbreekt de gevallen stilte al gauw door aan te geven dat ze wel meer gewend is. Het zijn van die momenten dat je wenst op pad te zijn gestuurd voor een boodschapje. Het liefst een grote. Maar goed, shit happens.

Waar we de eerste dag nog onhandig waren, ging het dankzij deze 8 halve dagen met onze kraamhulp allemaal vanzelf. Als wij ooit nog een tweede kindje mogen krijgen hoop ik van harte dat diezelfde vrouw in haar witte uniform weer aan het voeteneinde van ons bed zit.

 

Tot de volgende keer!

Papa.van.bo

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0