Mama Joyce

“ De eerste echte grote val…”

Zonder dat je het wilt, sterker nog je doet er als moeder altijd alles aan om het te voorkomen, is daar dan toch dat ene moment. Dat moment dat je kleintje echt heel hard valt. Zo hard dat je met hem naar de spoedeisende hulp moet..

 

Degene die mij op Instagram volgen, hebben nu twee weken geleden mee gekregen dat dit moment met Daley helaas is gekomen.

 

We hadden een super gezellige vrijdag (altijd mama dag) gehad. Inmiddels was Jermaine thuis uit zijn werk, Syleena was er, heerlijk ons gezin helemaal compleet. Zo meteen de boys in bad en naar bed en dan lekker een avondje bankhangen met de rest… Perfect begin van het weekend zou je denken.  Syleena zei mij al dat ze dacht dat Daley gepoept had. Ik dacht, ach ze gaan met een kwartiertje in bad en dan komt het wel. Tien minuten later draaide hij zich om en zag ik door zijn broek heen de poep letterlijk tot op zijn enkels zitten.  GADVERDAMMMEE… nee he?? Oké, nou hup meteen naar boven… BAD it is! Syleena nam Quinn mee, ik Daley en we zouden ze samen in bad doen. Jermaine was wel thuis maar nog aan het werk en zo kon hij ook even door gaan.

 

 

En dan.. hoe ging ik dit doen zonder dat me hele huis onder de poep kwam te zitten? Ik had besloten Daley staand in de badkuip te zetten. Dit doe ik normaal nooit want ze zitten altijd veilig in een badstoeltje. Maar goed hij kan zich daar vast houden aan een stangetje en zo kon ik zijn broek en luier uit trekken.. Dit ging in eerste instantie prima. Inmiddels had ik de kraan alvast aangezet zodat het water alvast warm werd. Ik moest alleen zijn romper nog uit te doen. Terwijl ik dit deed, gebeurde het... Of hij heeft losgelaten of het werd te glad door het water. Ik heb geen idee, het ging zo snel… Voor ik het wist en kon ingrijpen was Daley super hard gevallen, met zijn kin op de badrand. Krijsen, bloed overal.. Dikke paniek!! Ik heb hem onder de poep en bloed opgepakt. Inmiddels stond Jermaine boven. Zoeken waar het bloed vandaan kwam, uit zijn mond? Neus? Waar dan? Ik ben nog nooit maar dan ook nooit zo erg geschrokken. (en we hebben toch wel wat met ze meegemaakt, maar dit.. pfff!). We hebben hem toen eerst weer terug gezet in bad om toch de ergste poep en bloed af te spoelen. Mijzelf van poepkleren ontdaan, warme doek gepakt en Daley weer uit bad (enigszins schoon). Na een aantal minuten troosten werd hij eindelijk een beetje rustig. Jermaine had hem ook wat water laten drinken en we hadden gezien dat het bloed uit zijn mond kwam, tanden door zijn lip. Oké wat nu? Toch nog even terug in bad en goed wassen. Daley weer in paniek want ja dat bad was nu niet meer zo leuk… Snel wassen en er weer lekker uit. Syleena was ondertussen heel lief Quinn gaan voorlezen en bezighouden in zijn bedje (stond helemaal te trillen, zo erg was ook zij geschrokken).

 

Tijdens het aankleden van Daley zag ik vervolgens ineens dat de wond aan de binnenkant van zijn bovenlip veel groter was dan eerder gezien. Het leek wel een hele winkelhaak. Jermaine zag het ook en we besloten het ziekenhuis te bellen. Terwijl Jermaine aan het bellen was is Syleena is heel lief Quinn in bad gaan doen, ik ben met Daley blijven zitten en we mochten komen van het ziekenhuis.

Dit zacht gekookte ei van een moeder heeft bijna de hele weg naar het ziekenhuis gehuild. Ik was zo geschrokken en zo bang dat het gehecht zou moeten worden. Ik voelde me vooral ook zo schuldig. Ik bleef maar bedenken hoe stom het leven soms ook is... Je besluit zoiets simpels als een poepbroek 15 min later te verschonen en vervolgens blijkt dit het gevolg.

 

Eenmaal in het ziekenhuis werden we vrijwel meteen geholpen. De arts was heel erg lief en heeft de wond bekeken. Zij stelde ons gerust en gaf aan dat het niet gehecht hoefde te worden. Pff wat een opluchting, alsof ik weer een beetje lucht kreeg. De arts had denk ik goed in de gaten dat ik me echt te pletter was geschrokken en stelde me heel lief gerust door te vertellen dat ook haar zoontje op die leeftijd een keer zo hard is gevallen en het er bij hoort.

 

Thuis is Daley meteen in slaap gevallen en heeft de hele nacht prima geslapen. De volgende dag was zijn lip nog heel dik en in onze ogen open. Maar Daley was even vrolijk als altijd, at ook alles wat hij normaal ook eet. Dus er leek weinig aan de hand.

 

Op zondag kreeg hij ineens hoge koorts dus toen zijn we nog tweemaal terug geweest naar het ziekenhuis om te laten controleren of het niet ging ontsteken. Dit bleek niet het geval, gelukkig! Uiteindelijk kreeg ook Jermaine op dinsdag hoge koorts en bleek het dus een dikke griep te zijn waar de koorts vandaan kwam. Arm mannetje, ook dat nog!!

 

Inmiddels is het al twee weken geleden en gelukkig is er niets meer van te zien. Ook mijn schuldgevoel is afgenomen, maar dit heeft wel eventjes geduurd. #loedermoeder 1.0… Maar goed, het zal inderdaad nog vaker gebeuren. De kans is twee keer zo groot dus ik zet me alvast schrap...

 

Welke moeders voelen zich nog meer schuldig als hun kleintje zo hard valt?

Commentaar schrijven

Commentaren: 0