Deel. 2 van blog 'by anonymous mom'

Heb je het eerste deel nog niet gelezen? Klik dan op deze link!

Ruim een maand woon ik met mijn zoontje Dave van bijna 10 maanden in ons nieuwe huis er wordt nog steeds geklust maar eigenlijk is het zo goed als af. We zijn tegenover mijn ouders komen wonen en we zien elkaar daardoor elke dag. Na een werkdag haal ik Dave op bij de gastouder en wip ik altijd even bij 'opie en omie' langs. Elke keer als ik richting hun huis loop denk ik wat heb ik toch een geluk (ondanks ik het toch graag anders had gezien). Ik heb altijd een hele goede band met mijn ouders gehad en die is alleen maar sterker geworden. We zeggen wel is ‘Elk nadeel heeft ook zijn voordelen’. Als ik thuis kom van mijn werkdag rond kwart voor 6 eten we de ene keer lekker mee en de andere keer zorgt mijn moeder dat er rond half 8 een prakkie mijn kant op komt zodat ik wat tijd met Dave kan doorbrengen. Ik ben al aardig gewend en het valt me zelf op dat ik het heerlijk vind om lekker alleen op de bank te zitten. Genieten van de kleine dingen dat ben ik namelijk een tijd lang vergeten. Maar er zijn ook echt wel dagen dat ik me intens alleen voel, me afvraag hoe dit kon gebeuren en of ik dit had kunnen voorkomen. Gelukkig maakt Dave van elke sombere dag een feestje en van elke leuke dag een nog groter feest.

 

Nooit heb ik er over nagedacht hoe het zou zijn om alleenstaande moeder te zijn!? Ik denk dat er weinig mensen die voor hun bevalling of als ze net bevallen zijn daarmee bezig zijn. Ik kan je vertellen het is zwaar! Heel zwaar! En dan bedoel ik niet de zorg voor Dave want inmiddels ben ik eraan gewend dat ik dingen alleen moet doen. Het zijn kleine dingen die het zwaar maken en maakt, momenten waarop ik me zo alleen voel en voelden. Die momenten kan ik me nog best herinneren.

Ik hoorde stemmetjes die zeiden kijk daar heb je een alleenstaande moeder met een baby van 3 maanden. Ik schaamde me! Ik schaamde me dood! De eerste maanden als ik een bekende in de supermarkt zag draaide ik me snel om en deed of ik die persoon niet zag. Want stel dat ze aan me zouden vragen hoe het ging met Dave en of het gezinsleven ons beviel. En als ik er niet onderuit kwam zei ik dat het met papa goed ging en ik hem de groetjes zou doen. Inmiddels heb ik dat niet meer. Iedereen weet het en dat geeft rust. Ik kruip niet meer weg. Ik probeer waar ik kan te genieten van Dave als hij lacht lach ik ook.

 

Dagboek

Ik ben niet het type voor een draagzak/doek (die dingen zijn handig!). Hond uitlaten, een baby van 3 maanden in de kinderwagen en regen in geen perfecte combinatie kan ik je vertellen. Dave deed ik in een draagdoek zodat ik mijn handen vrij kon houden om in de ene hand een hond en in de andere een paraplu vast te houden. Onze hond hete Bailey, een Presa Dogo Canario qua grote een beetje te vergelijken met een Bordo Dog. Dave sliep gelukkig al snel door van 19.00 uur tot 7.00 uur was geen uitzondering op een paar nachten na dan. Als Dave wakker werd gaf ik hem gelijk borstvoeding en legde hem daarna weer lekker in ze bedje zodat hij verder kon slapen. Dan kleedde ik me snel aan om Bailey aan de overkant van ons huis te laten plassen, mijn babyfoon haalde net de overkant en was in binnen 5 minuten weer terug. Als ik dan terug kwam ging ik snel douche en aankleden. Maakte daarna Dave wakker om aan te kleden en bracht hem dan naar de gastouder. Als ik dat had gedaan ging ik zelf weer naar huis om een grote ronde met Bailey te lopen dan sjeesde ik naar me werk waar ik uiterlijk om kwart voor 10 moest zijn. Om 5 uur was ik klaar en haalde ik Dave op rond half 6, dan gingen we samen Bailey uitlaten, gaf ik Dave te eten deed ik hem in bad en zorgde ik dat hij om 7 uur weer lekker in ze bedje lag. Dan deed ik weer een kleine ronde met Bailey. Soms kookte ik voor mezelf maar meestal werd het gewoon een boterham. Deed ik wat in huis. Liet ik Bailey nog eens plassen en vloog daarna zelf mij bed in.

 

 

Wat ik in het begin ook heel lastig vond waren alleen beslissingen maken. Ik moest verhuizen en bijvoorbeeld de kleur voor op de muren kwam ik niet over uit. De mening van vriendinnen en familie maakte me niks uit want die waren toch allemaal anders. Als je zo lang met iemand iets gedeeld hebt is het lastig als dat ineens weg is. Als die mening er niet meer toe doet. Weken dacht ik er overna de ene dag werd het zwart de andere dag grijs en 3 dagen later werd het weer groen. Over de inrichting nog niet te spreken. Ik zag door de bomen het bos niet meer. Zoveel moest er geregeld worden zoveel om over na te denk. Niet alleen mijn interieur maar ook het ouderschapsplan, werk, inkomen, Dave, wie wil ik zijn en wie wil ik worden, inboedel verdeling, auto, subsidies, opvang, enz. enz. dat maakte van mij een vergiet. Ik vergat letterlijk alles! Stond ik bij de supermarkt en wist ik gewoon niet meer dat ik een pak melk moest hebben. Was ik met klanten over alledaagse dingen aan het kletsen vroeg ik voor de 2e keer of ze nog wat leuks had gedaan in het weekend. Liep ik in de stad werd ik gebeld dat de monteur voor de deur stond. Paspoort die ik dacht zelf goed opgebergd te hebben zodat ik hem niet kwijt raakte gewoon niet meer te vinden, pincode, verjaardagen, afspraken. Je kon het zo gek niet opnoemen. Mijn moeder en een vriendin waren mijn live agenda. Want mijn eigen agenda had ik niks aan aangezien ik alles binnen 10 minuten weer vergat. 

 

Commentaar schrijven

Commentaren: 0