Mama Andrea

Voordat ik mama werd dacht ik wel een idee te hebben over hoe het moederschap in elkaar zit. Ik was opgegroeid met een oudere broer, een jonger broertje en een jonger zusje en wist echt wel wat het inhield om voor een kindje te zorgen (dacht ik). Nu ik zelf moeder ben besef ik me dat ik een aantal dingen terug moet nemen die ik ooit gezegd of gedacht heb. Ik wist helemaal niet hoe het in elkaar zat, dat ouderschap. 

Dus here we go, dit zijn 5 dingen die ik voorheen een tikkeltje verkeerd heb ingeschat:

 

1. Laten we beginnen bij het begin, want voordat er een klein mensenleven in je armen wordt gelegd ben je natuurlijk ongeveer 9 maanden zwanger. Voordat ik in verwachting was van Lexi vond ik het prachtig om zwangere vrouwen te zien. Die dikke buik waarvan je weet dat er een klein mensje in groeit, die "glow" die sommige hebben tijdens hun zwangerschap, geweldig vond ik het. Aangezien ik altijd een kinderwens heb gehad fantaseerde ik vaak over het zwanger zijn. Hoe zou ik het vinden als het mij zou overkomen? Hoe zouden die schopjes voelen? Hoe leuk zou het zijn om allemaal babyspullen te kopen en een kinderkamertje in te richten? Nou, het was in realiteit toch even net iets anders dan verwacht. Ik denk dat het mede te maken heeft met het overwacht zwanger raken, ik had geen rust tijdens mijn zwangerschap en had er achteraf veel meer van moeten genieten. Ten eerste was ik de eerste maanden van mijn zwangerschap constant ziek. Die misselijkheid en dat overgeven, vreselijk, ik zal nooit vergeten hoe slecht ik me heb gevoeld. Ten tweede was er werk aan de winkel, we moesten een woning vinden en van het beetje geld dat we hadden deze hele woning inrichten en zorgen dat er babyspullen in huis kwamen. Daarnaast kreeg ik complicaties, Lexi groeide niet goed in mijn buik en uiteindelijk werd me gezegd dat ik moest stoppen met werken en belachelijk veel rust moest nemen, anders kon het wel eens slecht aflopen. 

Natuurlijk heb ik ook kunnen genieten, maar wel te weinig naar mijn idee. Ik vond het wel heerlijk om Lexi te voelen bewegen in mijn buik, en stiekem waren die extra echo's die ik kreeg ook heel fijn. Gelukkig is alles goed afgelopen, mijn dochtertje is kerngezond op de wereld gekomen. Even over die "glow" trouwens, nou, wat moet ik zeggen. Mijn tandvlees bloedde als een rund, mijn haar zat 9 maanden lang nergens naar, ik had tegen het eind een opgeblazen gezicht en hield vocht vast. Misschien glow ik bij de volgende wat meer.

 

2. Vermoeidheid. Jep, ik wist zeker dat ik niet zo vermoeid zou raken zoals andere mama's altijd zeiden. Ik was toch nog jong en vol energie? Ik ging altijd laat naar bed en stond bijna altijd vroeg op, pff, het ging een eitje worden. Het kwam me dan ook koud op mijn dak vallen toen ik na die eerste weken in de kraamtijd toch toe moest geven dat ik minimaal een half jaar extra slaap nodig zou hebben om de wallen onder mijn ogen lichter te krijgen. 

Dus even een applaus voor alle moeders zie tig keer per nacht op moeten staan voor hun kinderen, hoe functioneren jullie nog? Lexi sliep namelijk lief door sinds de eerste week, ze ging alleen belachelijk laat slapen vanwegen de krampen van haar allergieën, maar als ze eenmaal sliep sliep ze door tot de volgende ochtend. 

Die vermoeidheid zal denk ik ook nog lang niet weggaan, het gaat namelijk niet alleen over doorslapen of niet. Het is werken, het huishouden doen en moeder zijn tegenlijkertijd. Het is je zorgen maken, je uiterste best doen en ergens een gaatje vinden om wat tijd voor jezelf te creeëren. 

 

 

3. De deur uitgaan zonder kinderen is simpel, je maakt je klaar, pakt je spullen en bent de deur uit. Deze eenvoudige handeling die je dagelijks uitvoert wordt als je moeder bent een stappenplan waar je je mentaal en lichamelijk op moet voorbereiden. 

Inmiddels heb ik er een weg in gevonden, maar oh wat is het soms heerlijk om de deur uit te gaan als ik alleen ben. Jas aan, tas mee, doei. Gaat Lexi mee, dan komen hier de volgende dingen bij kijken: de halve inboedel moet mee, de meubels blijven nog net staan. Heb ik genoeg eten en drinken bij? Genoeg luiers, billendoekjes, afleidingsmateriaal voor als mevrouw zichzelf niet meer weet te vermaken? Heb ik alles? Oké, waar is haar jas? Moet ze een muts op? Oh wacht, die wil ze niet op, maar het is -3 graden buiten dus het moet. Nu moet die ene knuffel mee waar ze nooit naar omkijkt. 'Nee schatje, we gaan naar de opvang, daar is genoeg speelgoed, laat de knuffel maar hier.' Boze dreumes, de muts is inmiddels ook weer verwijderd van haar hoofdje. Shit, ik moet zelf wel nog even plassen, mijn jas en schoenen aandoen en mijn telefoon zoeken. Goed, alles gepakt, Lexi's muts weer op, kind in de kinderwagen, let's go. Wat ruik ik ineens? JA HOOR, Lexi heeft gepoept. Uit de kinderwagen, op het aankleedkussen, jas uit, schone broek aan, jas aan, muts wéér op, in de kinderwagen, zweet op mijn voorhoofd en vervolgens het huis verlaten alsof er niets aan de hand was. Herkenbaar?

 

4. Opvoeden, en dit is een hele belangrijke in dit rijtje. Ik dacht dat het opvoeden van een kind een makkie zou zijn en dat ik me altijd consequent zou kunnen opstellen. Ik wil geen strenge ouder zijn, dat is iets wat ik voorheen al niet wilde en nog steeds niet wil. Mijn ouders hebben me nooit te strak aan het lijntje gehouden en ik heb bij mezelf en mijn ouders de voordelen daarvan gezien. Mijn ouders waren wel consequent en grote voorstanders van eerlijkheid, en als we dingen deden die niet door de beugel konden werd daar met ons over gepraat in plaats van dat we straf kregen. 

Hoe ik ben opgevoed is ook de manier hoe ik mijn dochter wil opvoeden, en ik merk nu al dat opvoeden niet zo makkelijk is dan het soms lijkt. Lexi is nog klein, ze begrijpt natuurlijk nog niet alles en zit in de fase van haar leven waarin ze alles wil ontdekken. Maar toch, hoe klein ze ook is, soms merk ik dat ze mij wil testen. Ze probeert haar eigen grenzen op te zoeken maar ook absoluut die van mij, en ziet dit als een uitdaging. Vaak moet ik er achteraf om lachen als ze weer eens probeert om alles te doen wat niet mag, maar als ik eenmaal in haar spelletje zit vraag ik me af waarom ze in godsnaam niet naar me luistert. Dat pittige karaktertje is een spiegel die ze me voorhoudt, want vroeger was ik ook zo als kind. Uiteindelijk weet ik dat ieder kind dit doet en elke mama soms met haar handen in het haar zit. Lexi is echt een lief kind hoor, heel lief zelfs. Ze luistert goed en leert snel, maar als dat vuurtje in haar ogen weer tevoorschijn komt weet ik ook hoe laat het is. 

Toch hou ik stiekem van die ondeugd in haar en de karaktertrekken die ze van mij heeft, ze is gewoon wie ze is, mijn meisje.

 

 

5. Last but not least: mezelf niet wegcijferen. Ik dacht voordat Lexi geboren werd dat ik nog genoeg tijd voor mezelf zou overhouden. Tijd om met vriendinnen wat te gaan doen, tijd om alleen een dagje van huis te gaan of tijd om met mijn partner door te brengen. Ik merk dat dit niet zo gemakkelijk is nu ik mama ben, waar ik voorheen kon gaan en staan waar ik wilde moet ik nu (vaak ruim van tevoren) afspraken plannen en rekening houden met mijn gezin. Al werk ik parttime, ik zal altijd fulltime mama zijn. Mijn vriend volgt nog een opleiding waar hij doordeweeks druk mee bezig is en in het weekend werkt hij. Hierdoor neem ik soms teveel op mijn bordje, al weet ik dat het makkelijker zal worden wanneer hij afgestudeerd is en meer tijd heeft om thuis bij ons te zijn. De kleine momenten die we samen hebben (als gezin) koester ik dan ook. Even over dat wegcijferen, ik ben me er bewust van geworden dat ik dit veel te vaak doe. Wanneer Lexi een dutje doet sta ik weer te poetsen, op te ruimen, te koken of wat dan ook. Ik neem veel te vaak geen moment voor mezelf, een moment om even helemaal niets te doen. Nu ik blogs schrijf heb ik dat momentje voor mezelf al ietsjes meer, want ik kom echt tot rust als ik gewoon languit op de bank lig en heerlijk wat kan schrijven. Ik weet dat ik vaker even aan mezelf moet denken, dat ik gewoon mijn eigen ding moet doen, maar eerlijk gezegd kies ik er zelf vaak zelf voor om dit niet te doen. Toch besef ik me dat het belangrijk is om soms even een stapje terug te doen, gewoon zodat de emmer niet overloopt. 

 

Liefs,

Andrea

Reactie schrijven

Commentaren: 0