Het verhaal van Lizette!

 

Het uittrekken van een vette jas

Tevreden zijn met het lichaam dat je hebt is voor veel mensen een droom. In 2013 besloot ik die “droom” werkelijkheid te laten worden althans, die intentie had ik. Op 21 jarige leeftijd niet kunnen winkelen in de winkels waarvan juist jij tot de doelgroep behoort, was behoorlijk frustrerend.

Het roer volledig omgegooid en als doel gesteld dat mensen een andere Lizette konden bewonderen op mijn 22e verjaardag.


 

 

Zoals ik ben, pakte ik dit serieus aan en niet met 100 maar 200% inzet. Ik had immers een vrij sterk doel voor mijzelf gesteld. De kilo’s vlogen er af maar bleven er ook af vliegen. Het resulteerde in mei 2013 naar een gewichtsverlies van 38 kg en van maatje 46/48 naar maatje 36/38. Een prima resultaat en nog veel belangrijker: geen moment honger gehad en mijn nieuwe levensstijl zat er goed in geprogrammeerd. Op mijn eigen manier en binnen mijn eigen wensen qua eten een, goede balans gevonden tussen genieten en mijn doelen voor ogen houden; het hippe “balansen”. 

 

Frustrerend was het des te meer dat vooral mijn omgeving trots was op dit resultaat. Uiteraard keek ik naar een andere en slankere versie van mijzelf in de spiegel (wellicht in gedachten +10 kg) maar daar waar ik had gehoopt op een bonk zelfvertrouwen, bleek dit alles behalve. “Dik zijn” was zoveel makkelijker. Een verandering in lichaam gaat namelijk zoveel sneller dan een mentale verandering.  Een “dik” persoon wordt (naar eigen ervaring) nu eenmaal minder snel aantrekkelijk gevonden. Het is een vreemd idee dat de voorheen onbereikbare mannen ineens interesse in je hadden. Je op stap ging en er niet alleen naar je knappe vriendinnen werd geknipoogd maar ook zeker ineens naar jou.

 

Mijn “dikke ik” maakte zich nooit zorgen om een rolletje boven een broek of een mening van een ander. Je zag tenslotte wat en wie ik was (letterlijk en figuurlijk). Ik wist dat ik dik was en dat ik niet de mooiste op de foto was. Op de een of andere manier is dit een mindset die je aanneemt. Je sluit je makkelijker af voor negatief commentaar en weet in je achterhoofd dat ze wellicht ergens ook wel eens gelijk konden hebben. De “slanke ik” hechtte ineens wél waarde aan de mening van een ander en hoe een broek of truitje zat. Slank zijn is namelijk ineens “mooi”  en hoe kleed je je naar een lichaam dat je niet kent? Daarnaast moet je je ook een lichaam inbeelden wat in een kleine 4,5 maand tijd, circa 1/3 deel is geslonken. Mijn lichaam was dan wel in cm’s kleiner geworden maar die mooie strakke buik, benen en armen was even iets anders. Ik heb spijt dat ik het toen niet met sporten heb gecombineerd. Nu ik in 2017 wél met sporten ben begonnen (ja… dezelfde 200% inzet) zie ik mijn lichaam veranderen en vormen krijgen die ik in 2013 miste. 

 

Vaak wordt mij gevraagd wat mijn geheim is. Er is geen geheim. Iedereen weet waar zijn of haar struikelblokken en valkuilen liggen. Er zijn veel apps en sites die goed inzicht kunnen geven wat er exact in de voeding zit die je eet. Diëtisten ed. kunnen je ook goed op weg helpen. Een crash dieet is ten alle tijden maar een tijdelijke oplossing. Een levensstijl zoeken die bij jou past, moet je toch echt zelf doen en is in ieder huishouden en binnen elk budget toe te passen.

 

Een goede les voor mij; tevreden zijn met je lichaam heeft niets te maken met een getal op de weegschaal of een kledingmaat(je) meer of minder. Gelukkig en tevreden zijn met jezelf komt namelijk door de manier waarop je naar jezelf en omgeving kijkt en of je jezelf vergelijkt met een ander. Met regelmaat kreeg ik te horen dat ik “niet zo onzeker” moest zijn want “kijk nou eens hoeveel je bent afgevallen” of “ik zou wel met je willen ruilen hoor”. Daarmee wordt dus het idee gewekt dat ik als “slank” mens geen reden had om onzeker te zijn. 

Iedereen is ergens onzeker over en ook dit heeft niets met maten o.i.d. te maken. Acceptatie is de eerste stap naar een gelukkige jij. Er is maar één jij en daar moet je goed voor zorgen zodat je zo lang en gezond (in hoeverre je hier invloed op hebt natuurlijk) mogelijk mee kunt gaan.

 

Of ik nu tevreden ben? Mhua. Na het zien van de bekende “voor en na” foto kan ik zeker wel uitspreken tevreden te zijn over de resultaten. Het hele proces wat begonnen is in 2013 en nu in 2018 nog steeds een groot deel van mijn leven invult, is nog niet voorbij. Ik ben iemand die doelen nodig heeft en kansen ziet om gemotiveerd te blijven. Het sporten is mijn uitlaatklep en zolang ik er plezier in heb en tevreden ben over de resultaten, blijven we lekker doorgaan!

 

Lizette

Commentaar schrijven

Commentaren: 0