Diary van mama Loes

Ties is onder tussen 10 maandjes oud. En als ik dan naar zijn baby foto’s kijk dan begint het toch weer te kriebelen, wat een wonder is het toch, zo’n kleine baby. 

Onder tussen zijn we getrouwd in Mei 2017, en loopt het allemaal lekker. en ik ben onder tussen alweer ontzwangerd haha. Zijn we klaar voor een 2e vragen we ons af? Ik ben er meer van overtuigd als mijn man. Hij moet er even aan wennen, en zegt nu al? Van hem mag het nog wel even wachten. Maar als bij mij de eierstokken rammelen moet er ook werk van gemaakt worden. ik ben er helemaal klaar voor, voor een 2e. Leuk voor Ties een broertje of een zusje, en zelf heb ik altijd de droom om 3-4 kinderen te krijgen. Leuk lijkt me dat een groot gezinnetje, en aangezien ik bij Ties pas na 3 maanden aan-telden konden we vast alvast beginnen dachten we, de eerste keer raak zal het toch niet meteen zijn. 

In Juni telde ik deze keer al snel aan van ons 2e wondertje. De eerste test die we deden (ik was 1 dag overtijd) kwam er na 5 minuten pas een positief streepje. Maar een streepje is een streepje dacht ik ook al was deze heel licht zichtbaar. Mijn man was hiervan minder overtuigd, ik mocht het na 5 minuten niet meer ‘betrouwbaar’ aflezen volgens de verpakking. Hup dezelfde dag nog naar de winkel voor een nieuwe test. De volgende ochtend geprobeerd en ja nu kwamen er duidelijk sneller 2 streepjes te staan. Wat een geluk dat ons dit weer gegund is. 

 

Meteen stuurde ik een foto van de test naar een vriendin, dit ook bezig was met een 2e. Dit wisten we van elkaar. Wauw ze was zo blij voor ons. 

Een bewuste keuze om zo snel weer voor een 2e te gaan. Tussen mij en mijn broertje zit ook maar 1.5 jaar verschil. We hebben veel aan elkaar gehad, en nu nog. Door dat we in een klein dorp wonen waren er niet zoveel kinderen van dezelfde leeftijden. Onze vriendengroep varieert van 23 tot 28 jaar, dus we zitten ook bij elkaar in de vriendengroep we kunnen erg goed met elkaar overweg. Wat een fijn idee dat onze kindjes straks ook lekker met elkaar kunnen spelen, en hopelijk net zoveel aan elkaar hebben als wij. 

Midden juli de eerste echo dit blijven spannende weken. Maar wauw daar zie je op het beeld een kloppend hartje, wat mooi is dat. 15 Februari 2018 zal ik uitgerekend zijn. Het geheim houden vind ik altijd een lastig iets de eerste weken. Vriendinnen hebben het al snel door wanneer ik aan de Radler 0.0 zit, ipv aan de wijn. Verschillende excuses gebruikt zoals het welbekende ‘blaasontsteking’ probleem. Met 10 weken hebben we het verteld tegen familie en vrienden. 

 

Onder tussen heeft mijn vriendin ook een positieve test, en zal ze 3 weken na mij uitgerekend zijn. Zo speciaal dat we weer samen zwanger zijn. Bij de eerste zit er ook maar 3 weken tussen onze kindjes. Leuk om dit samen met iemand te delen. Ik ken haar nog niet zolang, we zaten samen op de zwanger-gym bij onze eerste kindjes, vanaf toen zijn we vriendinnen geworden. Ik ben de eerste van mijn vriendinnen groep die zwanger is, de rest woont net samen, of nog hebben nog geen relatie of studeren nog. Dus meepraten over zwanger zijn word voor hun lastiger. 

 

De weken vliegen voorbij. Het lijkt veel sneller te gaan als bij de eerste zwangerschap. Je staat er minder bij stil, omdat je er al eentje rond hebt lopen die de nodige aandacht vraagt. Ik pakte echt mijn momentjes om van het getrappel in mijn buik te kunnen genieten. En knipte foto’s van mijn buik. want voor je het weet is het voorbij. 

Bij de 20 weken echo was gelukkig ook alles goed. Dit blijft altijd wel even spannend. Bij Ties was er een afwijking gevonden op de 20 weken echo waarbij we doorgestuurd zijn naar Nijmegen. Gelukkig daar was er niks aan de hand en bleek het kindje gezond te zijn. Vreselijk waren die dagen in onzekerheid. Dat maakte de 20 weken echo wel extra spannend. Zo hoorde we ook het geslacht van de baby, een jongen! Zo leuk! Na de 20 weken gaat het echt heel snel, zo langzaam dat de 1e zwangerschap ging zo snel ging het nu. 

 

Nesteldrang was er al vroeg, ik besloot met 30 weken om beneden alles nog even te voorzien van een nieuwe laag verf op de muren en deuren. Alles fris dacht ik. Op de boven verdieping waren we onder tussen ook aan het klussen want Ties moest natuurlijk een ‘grote’ jongens kamer krijgen, en de babykamer moest natuurlijk ook iets anders worden. Nu ik in verwachting was van de 2e zag je zoveel meer leuke spulletjes. Vooral op insta zoveel leuke shops. Niet goed voor je portemonnee maar zo leuk om daar je inspiratie op te doen. 

Bij de 34-35 weken een groei echo de kleine was aan de grote kant. Controle door de gynaecoloog en zij beaamde dit ook. Besloten was om mij tussen de 38-39 weken te gaan inleiden. Op controle bij de 37.5 week bleek dat de kleine dwars is gaan liggen. Hoe dan? Niks van gemerkt of gevoeld. Het werd een geplande keizersnede. Toen ik op 8 februari in het ziekenhuis kwam voor de geplande keizersnede bleek de kleine weer terug gedraaid te zijn in hoofdligging, ik kon wel natuurlijk gaan bevallen en werd de inleiding snel in gang gezet. Ik kreeg een ballon ingebracht, nadat ik in de avond niet meer naar het toilet kon bleek de ballon verkeerd te zitten. Auw opnieuw is er een ballon ingebracht, en deze viel er vrijwel meteen weer uit. Poging 3 weer een nieuwe ballon. De volgende morgen op controle bleek de ballon niks gedaan te hebben. Zucht.. ik dacht gister al een baby in mijn handen te hebben, en nou wil het allemaal niet opschieten. Ze probeerde het met gel, ook hier reageerde ik bijna niet op. Kleine steekjes in mijn onderbuik daar bleef het bij. Wederom om 13.00 nog geen ontsluiting. Ik had het er even helemaal mee gehad. Wanneer zou het nou eens doorzetten? Toen ik om 14.00 een nieuwe dosis gel ingebracht kreeg, ging het heel snel. 3 kwartier daarna begonnen de eerste echte weeen, jeetje dat kon je wel voelen, pijn deden ze. Nu is het begonnen dacht ik. Toen ik zei dat ik graag iets voor de pijn wilde was hier geen tijd meer voor. Ik had al 5 cm ontsluiting. Ik wou zo graag een ruggenprik want die pijn die ik had was niet meer te houden, ik raakte in soort van paniek want die pijn die ineens in snelvaart kwam overviel me totaal. Gelukkig hoefde ik niet heel lang te wachten voordat ik 10 cm ontsluiting had, en mocht ik meepersen.

Na 4x persen was hij er. om 17.07 is Sep geboren. Wow ik was even in shock van helemaal niets, tot in een keer in snel vaart. Bij Ties had ik een bevalling van 19 uur en nu bij Sep zo snel binnen 2 uurtjes. Wat een verschil zo kan het dus ook gaan. 

De kraamweek volgde, lekker genieten met zijn viertjes wat een rijkdom. Voor Ties is het wel even wennen als dreumes van 1.5 jaar. Hij heeft sinds de week van de bevalling flinke gif-buien. Ook hij voelt en merkt dat er iets gaat veranderen, het zijn voor hem allemaal nieuwe indrukken. Zijn broertje vind hij heel lief, geeft kusjes en roept baby, baby. Sinds deze week is mijn man weer aan het werk. Back to real life met 2 kids, ook ik moet hier even mijn weg in zoeken, hoe ik het beste dingen kan aanpakken. En alles moet weer een ritme krijgen. Gelukkig heb ik nog even verlof!

 

Loes

Reactie schrijven

Commentaren: 0