Seth naar het ziekenhuis

Winter = ziek

Sinds het slechte weer werd Seth regelmatig ziek. Nooit niets heel ernstig, maar vaak een verkoudheid of virale infectie. Hoesten, niezen, neusje dicht en dan weer veel snot. Je kent het wel, de typische klachten bij kleine kindjes. Enkele keren naar de dokter, wat uitzieken en na enkele dagen was Seth weer de oude. Gezien Seth naar de crèche gaat en ook daar veel zieke kindjes zijn, begon het vaak opnieuw. Ook het leuke Belgische weertje deed er geen goed aan. Veel wind, regen en koude. Deze winter hebben we het toch vaak zwaar te verduren gehad, waardoor wandelen en gezonde buitenlucht er dus minder en minder in zat. En laat dat nu toch ook belangrijk zijn voor die kleine kindjes.

 

Eerste keer ‘echt ziek’

Gezien Seth eind februari 1 jaar geworden was, kreeg hij ook andere voeding. We schakelden over naar andere pap (groeimelk en Nan Pro 3) en hij mocht nu mee eten van tafel. Seth eet enorm graag dus we vonden het zeker leuk dat hij nieuwe dingen kon ontdekken. Ook op de crèche mocht hij nu mee eten met de ‘grote kindjes’. Op een ochtend, begin maart, haalde ik Seth uit zijn bedje en had hij moeten overgeven. Ik schrok me rot want hij had niet gehuild ’s nachts en was er dus zelf vermoedelijk ook niet van wakker geworden. Verder leek hij niet echt ziek. We troosten ons met het idee dat zijn maag nog wat moest wennen aan de nieuwe voeding. Dat kan toch, zelf kan je ook eens wat te veel hebben gegeten of te veel onder elkaar. De dag er na werd hij helaas opnieuw in de brokken wakker… Verder leek hij niet ziek. Buiten de typische symptomen die ik hierboven al vernoemde, kreeg Seth bovenop ook nog hoge koorts en diarree. Gezien Seth zijn bovenste tandjes aan het doorkomen waren, gingen we niet meteen naar de dokter. Seth maakt vaak hogere temperaturen en meestal zijn deze snel weer verdwenen. Hij bleef best wel vrolijk voor zijn symptomen en at nog goed. Op vrijdag heb ik mijn vrije dag en gingen toen dus naar de dokter om hem te laten nakijken. Een virus, hij kreeg enkele medicijnen om zich beter te voelen. Volgens de dokter zijn rust en goed eten nog steeds het beste medicijn. We dachten dus dat het snel weer beter zou gaan met hem. Maar toen begon hij ook slechter te eten.. Alles dat hij toch op at liep er helaas gewoon weer uit. Seth kreeg ‘bang’ om te eten, omdat hij wist dat hij buikpijn zou krijgen denk ik. Hij werd enorm flauw en slap en “lag daar maar”. Zo zielig.. Dus toen Seth niet meer wou eten én ook niet wou drinken, moesten we wel ingrijpen..

 

 

Naar het ziekenhuis

We gingen eerst opnieuw langs onze eigen dokter om hem te laten onderzoeken. Daar hebben ze ons meteen doorgestuurd naar spoed. Ik heb mijn vriend opgebeld en ben zijn spullen gaan halen thuis. Samen reden we naar het ziekenhuis. Het duurde even vooraleer we geholpen werden, dat is iets waar ik zo’n hekel aan heb. Ik begrijp dat ze het ook druk hebben, absoluut. Maar als je je kindje zo ziet afzien, duurt de tijd écht lang. Na daar nog enkele onderzoeken bleek dat Seth uitgedroogd was. Er werd beslist dat Seth opgenomen zou worden. Ze zouden dus een baxter steken zodat hij vocht binnen kreeg. Maar al snel bleek dit niet zo makkelijk te zijn. In beide armpjes hebben ze enkele keren geprikt, maar de adertjes waren vernauwd door de uitdroging.. Ze besloten dus om een maagsonde te plaatsen, maar ook dat was helaas geen succes. Seth had geen energie meer, lag al heel de dag ‘levensloos’ op het bedje, maar wat een kracht hij toen heeft boven gehaald. Krijsend, volledig rood en zwetend van zich te verzetten tegen de pijn die ze hem deden. Mijn moederhart brak in 1000 stukken. De tranen liepen over mijn wangen. Je bent zo machteloos dan.. We besloten samen om hem eerst wat te laten rusten – Seth had van de ganse dag nog niets geslapen en we waren al late namiddag – en dan opnieuw te proberen. Ondertussen ging mijn vriend langs huis om onze spullen te halen, want no way dat ik Seth hier alleen achter liet. Toen hij wat geslapen had konden ze de sonde plaatsen, het ging nog steeds niet zo makkelijk maar het was uiteindelijk gelukt. 

 

3 dagen ziekenhuis

Het was zo zielig om te zien als Seth daar lag in het ziekenhuisbedje met zijn sonde in zijn neusje. Gelukkig kon hij toch een beetje rusten en zag je wel dat de medicijnen zijn werk deden. Seth gaat thuis altijd rond 19u30 slapen, dus probeerden we zijn ritme aan te houden. Hij dronk wat melk – wat al een hele vooruitgang was – en lieten hem dan slapen. Hij werd wel enkele keren wakker (die draden zaten in de weg, zal misschien ook wat pijn hebben etc.). Ook voor mij was het een mindere nacht. Je eigen bed slaapt natuurlijk veel beter, & dan was het hier nog heel warm, een zetel ipv. een bed en de verpleegster kwam elk uur checken of alles oké was.

Seth deed het gelukkig best wel oké en mocht na 24u van de sonde gehaald worden. Zo konden ze opvolgen of hij bleef eten. Hij deed het uiteindelijk heel goed, vaste voedsel ging terug, pap viel ook mee, water drinken ging moeizaam maar dit zou wel terug komen. Seth had ‘kamerverbod’ omdat hij anders nog andere ziektes kon krijgen van de kindjes daar. Het was dus niet simpel om hem bezig te houden op een klein kamertje. Hij wou ook kruipen omdat hij wat beter was, maar de sonde zat nog in zijn neus etc. tot ze zeker waren of hij niet meer terug moest aangesloten worden.

Na 3 dagen ziekenhuis mochten we naar huis. We waren heel tevreden.

 

Maar thuis ging het terug mis...

Helaas ging het thuis terug de hele andere richting uit. We begonnen ’s avonds aan zijn pap en die weigerde hij. Misschien wat de emoties van het ziekenhuis? Het waren vermoeiende dagen geweest. Na enkele keren proberen deed ik hem op bed, met een bang hartje. Hij zou wel wakker worden als hij honger had. Maar hij werd niet wakker.. ’s Ochtends moest hij toch grote honger hebben? Hij dronk heel even, maar zodra hij besefte dat hij aan het drinken was draaide hij opnieuw zijn hoofd weg. Vaste voeding ging wel, niet perfect maar toch redelijk. Ik probeerde dus om zijn groentenpap wat te verdunnen met vocht en vochtrijke groenten te maken, maar natuurlijk had hij zo nog onvoldoende vocht binnen. Fruit mocht hij nog niet hebben voor zijn darmen.. Want daar kan je anders ook veel vocht uit halen.

’s Avonds wou hij opnieuw geen pap drinken.. De tranen liepen over mijn ogen. Wat doen we toch mis? Ik had al verschillende keren naar de dokter en het ziekenhuis gebeld. Helaas konden zij niets doen zolang hij niet terug uitgedroogd was.. maar zo ver wou ik het niet laten komen. Ik deed alles, maar toch ging het moeilijk. ’s Ochtends ging het stilaan wat beter maar ’s avonds bleef hij weigeren. Natuurlijk gaf ik hem dus andere dingen voor het slapen gaan.. Een boterham, een beetje mee van wat wij aten, een yoghurt, enz. Verder was Seth zeker terug beter, levendig, maar vocht bleef een ramp.

 

 

Terug de draad oppakken

Na een week thuis te zijn (in ziekenhuis en thuis) met Seth moest ik terug aan het werk. Seth ging terug naar de crèche. Met een bang hartje deed ik hem naar daar. Ze waren op de hoogte van de situatie en zouden me zeker iets laten weten als hij niet wou eten. Toen ik hem ’s avonds ging halen geloofde ik mijn oren niet: goed gegeten en ook wat gedronken. Hoe kon dat? Maar goed, misschien had Seth nood aan terug zijn ‘normale’ leven en ritme. Blij kwam ik dus thuis, tot hij opnieuw weigerde om te drinken. Toen moest ik even hard zijn.. Ik wist dat hij goed gegeten had op de crèche maar thuis wou hij niet. Natuurlijk kreeg hij telkens iets anders, misschien iets lekkerder dan zijn pap. Maar dan nog. Hoe hard dit ook klinkt, & hoe veel pijn dit ook voor mij deed, legde ik hem in bed zonder eten. Alé, zonder eten, hij had heel goed gegeten in de dag op de crèche. Ik had echt het gevoel dat hij ons aan het testen was. En hetzelfde was zo. ’s Nachts werd hij wakker en dronk hij zijn pap leeg. Sindsdien ging het stilaan beter en beter.

 

Een fase? Een sprongetje?

Maar sindsdien zit Seth ook in de ‘test-fase’. “Hoe ver kan ik gaan?…” Ook zijn vraag om aandacht is énorm. Een hele dag zeuren, willen opgepakt worden, niet alleen willen zijn, enz. Natuurlijk kreeg hij door zo ziek te zijn en zijn ziekenhuisopname veel aandacht, veel knuffels en waren we continu samen. Maar dit was wel enorm vermoeiend.. Ik probeer hem zeker zijn aandacht te geven, maar natuurlijk kan ik er ook niet altijd bij zijn. Ik wil hem ook niet altijd optillen.. maar het is moeilijk, het is vooral ook vermoeiend. Nu las ik op de “oei-ik-groei”-app wel dat er ook  een sprongetje aan zou komen. Sprong 9. En ja die heeft alle symptomen van nu..

  • Wil alleen mama: check
  • Loopt je constant achterna: check
  • Heel wisselend humeur: check

Het zal een samenloop van alles zijn, maar volgens de app zou deze fase nog tot eind mei moeten duren. Nog wat doorbijten maar vooral proberen om wat strenger op te treden, iets waar ik het toch vaak moeilijk mee heb. Maar het zal wel lonen zeker? 

 

 

Reactie schrijven

Commentaren: 0