PTSS en hoe gaat het nu met mij?

Het zit er op…

Eigenlijk al een poosje, maar het kwam er niet van..

Of ik had er eigenlijk gewoon geen behoefte aan.

 

In mijn vorige blog, heb ik mijn verhaal verteld over mijn ptss, open en eerlijk!

Ik heb zoveel onwijs lieve berichten mogen ontvangen, DANK!!!

Nu ben ik al een paar weken klaar met mijn sessie’s EMDR, en wat een opluchting!

Ze waren zwaar, confronterend en pittig.. Het slurpte mij leeg, maar het heeft geholpen.

Ik zal jullie kort vertellen hoe ik het heb ervaren..

 

Nadat ik was doorverwezen naar een hele fijne therapeut, heb ik eerst een kennismakingsgesprek met haar gehad. Mijn verhaal gedaan en gevraagd of zei mij kon helpen. Kijken of we een klik hadden en of we ons beide op ons gemak voelde. Dit was gelukkig bij beide het geval.

Na ons kennismakingsgesprek, kwam ze tot de conclusie dat ik inderdaad EMDR-therapie nodig had.

We maakte een vervolg afspraak.

 

Onze 2e ontmoeting, was mijn verhaal doen van begin tot eind. Het moment van zwanger mogen worden tot en met mijn kraamperiode. Ze noteerde alles op een groot bord, ze maakte een verhaallijn. Hierbij omcirkelde ze met de kleur rood de “nare” stukjes, dit deed ze doormiddel van de emoties die bij mij los kwamen in ons gesprek. Ze vroeg mij telkens welke emoties ik hierbij voelde, was ik boos of verdrietig, voelde ik mij niet gehoord of machteloos, voelde ik pijn of schuld etc.

We kregen aan het eind van dit gesprek, precies mijn hele verhaallijn te zien. Precies mijn “rode” stukjes waren de nare herinneringen. Het waren er 3. We gingen 3 ‘filmpjes’ zoals zei dat noemde aanpakken! Ik kon me helemaal vinden in die 3 “filmpjes”.

 

 

Film 1: Het moment van machteloosheid na 3 uur lang persen(zonder persweeën), vacuümpomp alles erop en eraan, weeëninfuus op zijn hoogst, geen pijnstilling, ik was kapot na al dagen bezig te zijn geweest! Ik had geen keuze ik moest dit doen maar mijn lichaam kon het niet meer.

 

Film 2: Het moment van de keizersnede in alle paniek, de nare ervaring, je mini word uit je buik gerukt, word niet meteen bij je gelegd, ik voelde mij leeg, ik voelde niks.

 

Film 3: Het schuldgevoel. Ik heb niet genoten de eerste weken/maanden, ik kon mijn kleine mini baby de eerste 2 weken gewoon nog weg denken uit ons leven. Er was niet meteen een moeder gevoel. Ik heb mij maandenlang schuldig gevoeld. Hoe kon ik zoiets denken?

 

Onze 3e sessie was de eerste sessie EMDR.

Ze had mij van te voren gevraagd of ik wou weten hoe dit in zijn werking ging.

Mijn antwoord was :Nee. Ik ben iemand die erg snel een oordeel ergens over heeft, dus ik wou het deze keer gewoon op me af laten komen en mezelf laten verrassen. 

 

We zaten langs elkaar, we keken elkaar aan.

Ik kreeg een koptelefoon op, waar continue een soort piepjes op werden afgespeeld met verschillende snelheden.

Terwijl ik daar naar luisterde, moest ik mij terug denken in mijn eerste filmpje. Dat moment waar het mis ging, terwijl ik in mijn gedachten dit filmpje afspeelde, raasde de piepjes door mijn oren en moest ik haar vingers met mijn ogen volgen naar links en naar rechts.

Na een paar minuten, vroeg ze welk gevoel er in mij opkwam. Ik was boos, boos dat ze niet naar mij luisterde! Ik moest me focussen op “boos”, en weer raasde de piepjes door mijn oren. Ik voelde me raar, tintelingen door me lichaam, duizelig, hoofdpijn. Weer vroeg ze hoe ik mijn voelde, elke keer voelde ik minder, ik werd afgeleid, ik kon op een gegeven moment nergens meer aandenken. Mijn laatste antwoord was dan ook ik denk aan “niks”. Focus maar op NIKS!

Nu kan ik me voorstellen dat je denkt, WHUTTHEFUCK… Ik probeer het zo goed mogelijk in jip en janneke taal te vertellen. Maar de ervaring is net zo wazig als dat je dit leest.

   

Mijn filmpje, werd niks..

Mijn emotie bij dit filmpje, werd vervaagd.

De herinnering werd uit elkaar “geknipt” en werden losse flodders.

De mooie herinnering bleef!

 

De volgende sessies net zo..

Eigenlijk f*cken ze gewoon met je hersenen, daar komt het simpelweg op neer.

Ze activeren je verwerkingsproces.

Na de sessies was ik helemaal gesloopt, die paar dagen daarna voelde ik me vreemd.

Uiteindelijk had ik het gevoel dat het werkte, het werkte echt.

 

Hoe ik me nu voel?

Het gaat goed! Ik geniet dubbel en dwars van mijn kleine mini.

Ik overleef niet meer, maar ik leef weer!

Het heeft even geduurd om dit te schrijven maar ik had er simpelweg de behoefte gewoon niet aan!

 

Enjoy life lieverds!

Reactie schrijven

Commentaren: 0